Η πρόπτωση των οργάνων της πυέλου, διαφορετικά εκφρασμένη ως χαλάρωση του πυελικού εδάφους, ορίζεται ως η κάθοδος των οργάνων της πυέλου διαμέσου ή και πέραν των τοιχωμάτων του κόλπου.
Συχνότερα χρησιμοποιούμενοι ορισμοί:
-Κυστεοκήλη: η πρόπτωση αφορά το πρόσθιο κολπικό τοίχωμα (προβολή της ουροδόχου κύστεως).
-Ορθοκήλη: η πρόπτωση αφορά στο οπίσθιο κολπικό τοίχωμα (προβολή του ορθού).
-Πρόπτωση Μήτρας: προβολή του τραχήλου και της μήτρας δια των κολπικών τοιχωμάτων.
-Πρόπτωση Κολπικού Κολοβώματος: προβολή της κορυφής του κόλπου (σε γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε υστερεκτομή).
-Ολική πρόπτωση (procidentia): ολική εκστροφή των πυελικών οργάνων διαμέσου του κόλπου.
Πόσο συχνή είναι η πρόπτωση των πυελικών οργάνων
Η χαλάρωση του πυελικού εδάφους είναι ένα συχνό φαινόμενο που επηρεάζει εκατομμύρια γυναικών σε όλο τον κόσμο.
Περίπου το 10% (1 στις 10) των γυναικών, κάθε ηλικίας, θα αναπτύξουν ενοχλητικά συμπτώματα πρόπτωσης, ενώ το ποσοστό αυτό αυξάνεται στο 41% (σχεδόν 1 στις 2) μετά την εμμηνόπαυση.
“Στις Η.Π.Α. πραγματοποιούνται περίπου 200.000 επεμβάσεις διόρθωσης της πρόπτωσης των οργάνων της πυέλου.
Έχει δε υπολογιστεί ότι οι επεμβάσεις αυτές, αποκατάστασης της πρόπτωσης, αποτελούν τις συχνότερα πραγματοποιούμενες από τις γυναικολογικές επεμβάσεις σε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας”, αναφέρει ο Δήμος Σιούτης, Μαιευτήρας – Γυναικολόγος, Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Υπεύθυνος του Ιατρείου Ουρογυναικολογίας και Διαταραχών του Πυελικού Εδάφους, ΓΑΙΑ Μαιευτική – Γυναικολογική.
Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της χαλάρωσης του πυελικού εδάφους
-Αυξημένη ηλικία
-Παχυσαρκία
-Πολυτοκία
-Προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις στην πύελο
-Καταστάσεις που σχετίζονται με αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση
-Γενετικοί παράγοντες: φυλή, νόσοι κολλαγόνου κ.α.
Οι κλινικές εκδηλώσεις χαλάρωσης του πυελικού εδάφους
Οι περισσότερες ασθενείς εμφανίζουν συμπτώματα που συνδέονται με την πρόπτωση των πυελικών οργάνων, όπως π.χ. αίσθημα βάρους, πίεσης, ξένου σώματος στον κόλπο.
Ακολούθως, δύναται να παρατηρηθούν διαταραχές της λειτουργίας του ουροποιητικού, π.χ. δυσχέρεια ούρησης, επιτακτικότητα, ακράτεια ούρων, υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις, διαταραχές ορθοπρωκτικής λειτουργίας, π.χ. δυσκοιλιότητα, διαταχές κενώσεων, καθώς και προβλήματα σεξουαλικής λειτουργίας.
“Πέραν αυτών, σε χρόνιες καταστάσεις, συχνά αναπτύσσονται τοπικά φλεγμονή, εξελκώσεις ή/και αιμορραγίες”, επισημαίνει ο κ. Σιούτης,
Ποιοι είναι οι τρόποι αντιμετώπισης
Συντηρητικές:
-Ασκήσεις πυελικού εδάφους
-Απώλεια βάρους
-Τοποθέτηση ενδοκολπικού πεσσού
Χειρουργικές:
-Προσθία/ οπισθία κολπορραφία
-Κολπική υστερεκτομή
-Καθήλωση μήτρας/ κολπικού κολοβώματος στον ιεροακανθώδη σύνδεσμο
-Λαπαροσκοπική ανάρτηση μήτρας/ κολπικού κολοβώματος με χρήση πλέγματος
-Κολπόκλειση.
