Τα γυναικεία εσώρουχα έχουν αλλάξει σημαντικά μέσα στις δεκαετίες. Διαφορετικά υφάσματα, νέες γραμμές, ελαστικά και πιο πρακτικά σχέδια έχουν αντικαταστήσει πολλές από τις παλιότερες κατασκευαστικές επιλογές. Υπάρχει όμως μία μικρή λεπτομέρεια που παραμένει σχεδόν σταθερή: ο φιόγκος στο μπροστινό μέρος.
Είναι τόσο συνηθισμένος, ώστε τις περισσότερες φορές δεν τραβά καν την προσοχή. Μπορεί να βρίσκεται πάνω σε ένα σουτιέν, στο κέντρο ενός σλιπ ή να έχει αντικατασταθεί από ένα μικρό λουλούδι ή άλλο διακοσμητικό. Γιατί, όμως, βρίσκεται τόσο συχνά ακριβώς εκεί;
Μία από τις πιο γνωστές θεωρίες συνδέει τον φιόγκο με τον τρόπο κατασκευής παλαιότερων εσωρούχων. Πριν από την ευρεία χρήση των ελαστικών υλικών, κορδέλες χρησιμοποιούνταν για να συγκρατούν και να προσαρμόζουν διάφορα ενδύματα στο σώμα.
Όταν το δέσιμο γινόταν στο μπροστινό μέρος, η κορδέλα κατέληγε φυσικά σε έναν μικρό φιόγκο. Με την εξέλιξη των υφασμάτων και την εμφάνιση των ελαστικών, η πρακτική ανάγκη για τέτοιου είδους δεσίματα μειώθηκε. Ο φιόγκος, ωστόσο, είχε ήδη συνδεθεί αισθητικά με τα γυναικεία εσώρουχα και παρέμεινε. 
Πρόκειται, πάντως, για την επικρατέστερη θεωρία και όχι για ένα ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός. Τα σωζόμενα δείγματα παλαιότερων εσωρούχων δείχνουν ότι κορδέλες και διακοσμητικά δεσίματα χρησιμοποιούνταν ευρέως, χωρίς όμως να αποδεικνύουν ότι ο σημερινός φιόγκος αποτελεί απευθείας συνέχεια μιας συγκεκριμένης πρακτικής.
Γιατί βρίσκεται στο κέντρο;
Η θέση του δεν είναι τυχαία ούτε ιδιαίτερα περίπλοκη. Το μπροστινό κέντρο προσφέρει ένα φυσικό σημείο για μια συμμετρική διακοσμητική λεπτομέρεια.
Στα σουτιέν, ο φιόγκος τοποθετείται συχνά στη γέφυρα ανάμεσα στα δύο cups, ενώ στα σλιπ βρίσκεται συνήθως στο κέντρο της μέσης. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί περισσότερο ως στοιχείο σχεδιασμού παρά ως πρακτικό εξάρτημα.
Υπάρχει επίσης η θεωρία ότι ο φιόγκος μπορούσε να βοηθά στον γρήγορο εντοπισμό της μπροστινής πλευράς του εσωρούχου, ιδιαίτερα σε εποχές όπου ο φωτισμός στα σπίτια ήταν περιορισμένος. Και αυτή η εξήγηση, όμως, παραμένει περισσότερο πιθανή ερμηνεία παρά τεκμηριωμένο ιστορικό γεγονός.
Από τον φιόγκο στο λουλούδι
Σήμερα ο κλασικός φιόγκος έχει αποκτήσει πολλές παραλλαγές. Μπορεί να είναι μεταξωτός, σατέν, δαντελένιος ή σχεδόν αόρατος, ενώ σε αρκετά σχέδια αντικαθίσταται από μικρά λουλούδια και άλλα διακοσμητικά στοιχεία.
Η βασική ιδέα, πάντως, παραμένει ίδια: μια μικρή λεπτομέρεια στο κέντρο που ολοκληρώνει αισθητικά το σχέδιο.
Έτσι, ενώ τα γυναικεία εσώρουχα έχουν περάσει από αμέτρητες αλλαγές, ο μικρός φιόγκος κατάφερε να παραμείνει στη θέση του — περισσότερο ως παράδοση και διακοσμητικό σύμβολο παρά ως αναγκαίο κομμάτι της κατασκευής
