Υπάρχει μια στιγμή που συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους. Κοιτούν μια παλιά φωτογραφία της μητέρας ή του πατέρα τους στην ίδια περίπου ηλικία και ξαφνικά βλέπουν κάτι που δεν είχαν παρατηρήσει ποτέ: το πρόσωπό τους.
Μπορεί να είναι το σχήμα των ματιών, η γραμμή γύρω από το στόμα, το μέτωπο ή ακόμη και ο τρόπος που χαμογελούν. Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι «κάποια στιγμή αρχίζουμε να γινόμαστε οι γονείς μας».
Υπάρχει όμως μια συγκεκριμένη ηλικία στην οποία συμβαίνει αυτό;
Όχι. Δεν υπάρχει επιστημονικό όριο στα 35, στα 40 ή στα 50 χρόνια. Η γενετική ομοιότητα υπάρχει από τη γέννηση. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου επηρεάζονται από μεγάλο αριθμό γονιδίων που κληρονομούμε και από τους δύο γονείς.
Αυτό που αλλάζει με τα χρόνια είναι ο τρόπος που αυτά τα χαρακτηριστικά εκφράζονται καθώς το πρόσωπο γερνά. Το δέρμα χάνει σταδιακά κολλαγόνο και ελαστικότητα, η κατανομή του λίπους μεταβάλλεται και ακόμη και τα οστά του προσώπου αλλάζουν ελαφρά.
Έτσι χαρακτηριστικά που στην ηλικία των 20 ετών δεν ήταν πολύ εμφανή μπορεί να γίνουν εντονότερα στα 40 ή στα 50. Οι ρυτίδες γύρω από τα μάτια, η γραμμή της γνάθου ή ο τρόπος που «πέφτει» το πρόσωπο μπορεί να θυμίζουν όλο και περισσότερο έναν γονέα που θυμόμαστε στην αντίστοιχη ηλικία.
Υπάρχει και ένας δεύτερος παράγοντας: η μνήμη. Οι περισσότεροι γνωρίσαμε τους γονείς μας ως ενήλικες. Όταν φτάσουμε στην ηλικία που εκείνοι είχαν όταν ήμασταν παιδιά, η σύγκριση γίνεται ξαφνικά πολύ πιο άμεση.
Δεν είναι όμως όλα γενετικά. Η έκθεση στον ήλιο, το κάπνισμα, το βάρος, η διατροφή, ο ύπνος και η γενικότερη υγεία μπορούν να αλλάξουν σημαντικά τον τρόπο που γερνά το πρόσωπο.
Άρα δεν υπάρχει μια ημέρα που ξυπνάμε και μεταμορφωνόμαστε στον πατέρα ή στη μητέρα μας.
Απλώς, όσο περνούν τα χρόνια, αρχίζουν να αποκαλύπτονται πιο έντονα χαρακτηριστικά που υπήρχαν μέσα μας από την αρχή.
