Πόσες φορές δεν αντιλαμβανόμαστε γύρω μας βλέμματα ή σχόλια που καθρεφτίζουν ζήλια; Αλλά υπάρχουν και εκείνες οι φορές που έχουμε νιώσει ζήλια εμείς οι ίδιοι.
Ένα δύσκολο συναίσθημα τόσο για τον αποδέκτη όσο και γι’ αυτόν που το αισθάνεται. Το πιο σημαντικό όμως που πρέπει να καταλάβουμε για να καταφέρουμε να το ξεεράσουμε είναι ότι δεν έχει να κάνει με τους άλλους, αλλά με εμάς τους ίδιους.
Καλώς ή κακώς η ζήλεια υπάρχει πολύ στην καθημερινότητητά μας, είτε για μικρά πράγματα είτε για μεγαλύτερα, είτε για διαπροσωπικές σχέσεις είτε για επαγγελματικές, για πράγματα απλά και καθημερινά, ο καθένας μας με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικά πράγματα. Για ό,τι του λείπει του καθενός μας ή για ό,τι θα ήθελε παραπάνω να έχει.
Έχουμε την τάση να ψάχνουμε και να θέλουμε αυτά που δεν έχουμε και όχι να ευγνωμονούμε για αυτά που έχουμε. Και ίσως όταν καταλάβουμε το πόσο σημαντικά είναι αυτά, να καταφέρουμε δηλαδή να εστιάσουμε στα θετικά της ζωής μας και να εκτιμήσουμε τη διαφορετικότητά μας, τότε θα γεμίσουμε θετική ενέργεια και θα αρχίσουμε να την εκπέμπουμε και γύρω μας.
Η ζήλια είναι από τα πιο δύσκολα συναισθήματα για έναν λόγο:
Οι άνθρωποι ντρέπονται να παραδεχτούν ότι ζηλεύουν. Μια υποσυνείδητη σκέψη μπορεί να είναι «Αν παραδεχτώ ότι ζηλεύω αυτό που μου λείπει θα μου λείπει όντως» ή «αν πω φωναχτά ότι ζηλεύω τότε θα νιώσω υποδεέστερος ή κατώτερος, θα μπω σε μειονεκτική θέση» ή «θα πέσω στα μάτια των άλλων».
Η ζήλια ΔΕΝ είναι απαραίτητα κακεντρεχής και ΔΕΝ έχει να κάνει με τους άλλους. Έχει να κάνει με τον εαυτό μας.
Και τώρα ρωτάω το νοητικό σας:
- Δεν θυμώνουμε;
- Δεν χαιρόμαστε;
- Δεν λυπόμαστε;
- Δεν συγκινούμαστε;
Τι διαφορά έχει η ζήλια από τα υπόλοιπα συναισθήματα στο να παραδεχτούμε (μέσα μας) ότι την αισθανόμαστε (όταν την αισθανόμαστε) και να την απενοχοποιήσουμε;
Κατηγορείτε τον εαυτό σας όταν είστε χαρούμενοι; Όχι!
Η διαφορά βρίσκεται ίσως, στην ντροπή ή την αμηχανία που δημιουργείται προς τον ίδιο τον εαυτό. Η ζήλια είναι ουσιαστικά μια σύγκριση. Συγκρίνεται ο εαυτός μας με έναν άλλον άνθρωπο και είναι επώδυνο όταν ο άλλος άνθρωπος υπερέχει «στο τάδε».
Ξεχνάμε πως εμείς ίσως να είμαστε καλύτεροι σε κάτι άλλο, ή ότι έχουμε να προσφέρουμε κάτι διαφορετικό: και έτσι έρχεται η αυτό-ακύρωση.
Το ζητούμενο είναι η επίγνωση μέσα μας.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε ένα βήμα παρακάτω και να πούμε «Ζήλεψα. Όμως το laptop δεν είναι αυτό που εγώ χρειάζομαι πραγματικά. Θέλω να αγοράσω τη φωτογραφική μηχανή που σκέφτομαι τόσο καιρό. Ας δω πώς μπορώ να κάνω αποταμίευση για να έρθω πιο κοντά σε αυτό».
Η ανακούφιση έρχεται όταν στρεφόμαστε προς τον εαυτό μας, δίνουμε βάρος στις ανάγκες μας και δεν παίρνουμε τις ανάγκες των άλλων για δικές μας.
Όταν δηλαδή προσαρμοζόμαστε με τα θέλω μας. Η ζήλια είναι το καμπανάκι, ότι μια δική μας ανάγκη είναι ακάλυπτη. Είναι ένα συναίσθημα (δύσκολο μεν), που μας πληροφορεί για την ψυχική μας κατάσταση!
Δείτε τη θετική όψη της ζήλειας!
Έχει θετική όψη αυτό το μαρτύριο; Φυσικά, όπως κάθε μας συναίσθημα. Αντανακλά για παράδειγμα τις αξίες και τις προτιμήσεις μας, π.χ. μονογαμία, συντροφικότητα, αφοσίωση, νοιάξιμο. Δείξτε καλοσύνη στον εαυτό σας και τα θετικά σας συναισθήματα στο σύντροφο. Η ζήλεια είναι λιγότερο αναγκαία, όσο γεμίζουμε ασφάλεια και αποδοχή!
Τι θα κάναμε χωρίς τα συναισθήματα;
