Να βγάλεις τα αθλητικά παπούτσια πριν από την προπόνηση μπορεί να φαίνεται μια μικρή αλλαγή. Στην πραγματικότητα, όμως, αλλάζει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο το πέλμα έρχεται σε επαφή με το έδαφος και το σώμα αντιλαμβάνεται τις κινήσεις του.
Η προπόνηση χωρίς παπούτσια, γνωστή ως barefoot training, έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής σε ασκήσεις ενδυνάμωσης, ισορροπίας και κινητικότητας.
Δεν σημαίνει όμως ότι είναι καλύτερη επιλογή για κάθε άσκηση.
Το πόδι «αισθάνεται» περισσότερο το έδαφος
Τα σύγχρονα αθλητικά παπούτσια διαθέτουν σόλες, απορρόφηση κραδασμών και διαφορετικά επίπεδα υποστήριξης.
Όταν τα αφαιρούμε, το πέλμα βρίσκεται σε άμεση επαφή με την επιφάνεια.
Έτσι λαμβάνουμε περισσότερες αισθητηριακές πληροφορίες σχετικά με τη θέση και την πίεση του ποδιού, κάτι που μπορεί να επηρεάσει την ιδιοδεκτικότητα, δηλαδή την αντίληψη του σώματος για τη θέση και την κίνησή του.
Δουλεύουν περισσότερο οι μικροί μύες του πέλματος;
Χωρίς την υποστήριξη του παπουτσιού, οι μύες του πέλματος και της ποδοκνημικής καλούνται να συμμετέχουν περισσότερο στη σταθεροποίηση.
Αυτός είναι ένας λόγος που στην αρχή κάποιος μπορεί να αισθανθεί κούραση σε σημεία του ποδιού που σχεδόν ποτέ δεν ένιωθε όταν προπονούνταν με παπούτσια.
Η σταδιακή προσαρμογή είναι σημαντική, ειδικά εάν κάποιος φορούσε για χρόνια παπούτσια με μεγάλη απορρόφηση κραδασμών.
Γιατί αρκετοί βγάζουν τα παπούτσια στα βάρη;
Σε ασκήσεις όπως τα καθίσματα ή οι άρσεις θανάτου, ορισμένοι ασκούμενοι προτιμούν να έχουν το πέλμα πιο κοντά στο έδαφος.
Μια σταθερή και επίπεδη βάση μπορεί να προσφέρει καλύτερη αίσθηση της κατανομής του βάρους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι τα βάρη πρέπει υποχρεωτικά να γίνονται ξυπόλυτα. Ειδικά παπούτσια άρσης βαρών μπορούν να προσφέρουν διαφορετικά πλεονεκτήματα, ανάλογα με την άσκηση και την τεχνική.
Είναι καλύτερο για την ισορροπία;
Σε ορισμένες ασκήσεις μπορεί να βοηθήσει.
Χωρίς μια παχιά και μαλακή σόλα ανάμεσα στο πέλμα και το έδαφος, το σώμα λαμβάνει άμεσα πληροφορίες για μικρές μεταβολές της πίεσης.
Γι’ αυτό η ξυπόλυτη προπόνηση χρησιμοποιείται συχνά σε ελεγχόμενες ασκήσεις ισορροπίας και κινητικότητας.
Άλλο βάρη και άλλο τρέξιμο
Εδώ βρίσκεται μια σημαντική διάκριση.
Το να κάνουμε μερικά καθίσματα χωρίς παπούτσια σε μια ασφαλή επιφάνεια δεν είναι το ίδιο με το να αρχίσουμε ξαφνικά να τρέχουμε πολλά χιλιόμετρα ξυπόλυτοι.
Η αλλαγή υποδημάτων μπορεί να μεταβάλει τον τρόπο προσγείωσης του ποδιού και τα φορτία που δέχονται οι μύες και οι τένοντες.
Μια απότομη μετάβαση μπορεί να προκαλέσει υπερφόρτωση, ιδιαίτερα στις γάμπες, στον αχίλλειο τένοντα και στα πέλματα.
Υπάρχουν και πρακτικοί κίνδυνοι
Το παπούτσι δεν προσφέρει μόνο στήριξη. Προστατεύει το πόδι από χτυπήματα, αιχμηρά αντικείμενα, τραχιές επιφάνειες και –σε ένα γυμναστήριο– από αντικείμενα που μπορεί να πέσουν.
Επίσης, ορισμένα γυμναστήρια απαγορεύουν για λόγους ασφάλειας ή υγιεινής την προπόνηση χωρίς παπούτσια.
Άτομα με προβλήματα στα πόδια, μειωμένη αισθητικότητα ή συγκεκριμένες παθήσεις πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά και να ζητούν εξατομικευμένη συμβουλή.
Άρα να πετάξουμε τα αθλητικά;
Όχι.
Η ξυπόλυτη προπόνηση είναι περισσότερο ένα διαφορετικό εργαλείο παρά μια καθολικά καλύτερη μορφή άσκησης.
Σε ελεγχόμενες ασκήσεις μπορεί να βελτιώσει την αίσθηση του εδάφους και να απαιτήσει μεγαλύτερη συμμετοχή των μυών σταθεροποίησης του πέλματος.
Τα σωστά αθλητικά παπούτσια, από την άλλη, προσφέρουν προστασία και μπορούν να είναι απαραίτητα ανάλογα με τη δραστηριότητα.
Η μεγαλύτερη διαφορά λοιπόν δεν βρίσκεται στο αν το ένα είναι «καλό» και το άλλο «κακό», αλλά στο τι ζητάμε από το σώμα μας να κάνει και σε ποια επιφάνεια το κάνουμε.
Tags:
