Το Mounjaro φαίνεται να έχει το προβάδισμα στη μάχη κατά των περιττών κιλών, καθώς τα αποτελέσματα κλινικών μελετών δείχνουν ότι μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη απώλεια σωματικού βάρους σε σύγκριση με τη σεμαγλουτίδη, τη δραστική ουσία του Ozempic.
Τα δύο ενέσιμα φάρμακα έχουν βρεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος λόγω της επίδρασής τους στην όρεξη, στον κορεσμό και στη ρύθμιση του σακχάρου.
Παρότι χρησιμοποιούνται για διαφορετικές εγκεκριμένες ενδείξεις, έχουν συνδεθεί με σημαντική μείωση του σωματικού βάρους, αλλάζοντας τα δεδομένα στη φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.
Το βασικό πλεονέκτημα του Mounjaro βρίσκεται στον διπλό μηχανισμό δράσης του, καθώς ενεργοποιεί δύο ορμονικούς υποδοχείς που συμμετέχουν στη ρύθμιση της πείνας και του μεταβολισμού.
Η διαφορά στον τρόπο δράσης
Το Ozempic περιέχει σεμαγλουτίδη, μια ουσία που μιμείται τη δράση της φυσικής ορμόνης GLP-1. Ενεργοποιώντας τους αντίστοιχους υποδοχείς, συμβάλλει στη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα, επιβραδύνει την κένωση του στομάχου και ενισχύει το αίσθημα κορεσμού.
Έτσι, ο ασθενής αισθάνεται χορτάτος για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη πρόσληψη τροφής.
Το Mounjaro περιέχει τιρζεπατίδη και έχει διαφορετικό μηχανισμό λειτουργίας, καθώς ενεργοποιεί τόσο τους υποδοχείς GLP-1 όσο και τους GIP. Η διπλή αυτή δράση επηρεάζει πολλαπλές διαδικασίες που σχετίζονται με την όρεξη, τον κορεσμό και τη ρύθμιση του μεταβολισμού.
Τα ποσοστά απώλειας βάρους στις κλινικές μελέτες
Τα αποτελέσματα των ερευνών δείχνουν ότι και οι δύο ουσίες μπορούν να επιφέρουν σημαντική μείωση του σωματικού βάρους.
Στη μελέτη STEP-1, η σεμαγλουτίδη σε δόση 2,4 mg, η οποία χορηγείται για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας με την εμπορική ονομασία Wegovy, συνδέθηκε με μέση απώλεια περίπου 14,9% του αρχικού σωματικού βάρους σε διάστημα 68 εβδομάδων.
Αντίστοιχα, στη μελέτη SURMOUNT-1, η τιρζεπατίδη οδήγησε σε μέση απώλεια βάρους 15%, 19,5% και 20,9%, ανάλογα με τη δόση που έλαβαν οι συμμετέχοντες, σε διάστημα 72 εβδομάδων.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικά είναι τα αποτελέσματα της μελέτης SURMOUNT-5, στην οποία έγινε απευθείας σύγκριση της τιρζεπατίδης με τη σεμαγλουτίδη σε δόσεις για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Η μέση απώλεια βάρους έφτασε το 20,2% με την τιρζεπατίδη, έναντι 13,7% με τη σεμαγλουτίδη.
Τα συγκεκριμένα ευρήματα δίνουν σαφές προβάδισμα στο Mounjaro ως προς τη μέση μείωση του σωματικού βάρους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ανταπόκριση είναι ίδια για όλους τους ασθενείς.
Οι παρενέργειες των δύο θεραπειών
Παρά την αποτελεσματικότητά τους, τα δύο φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν ανεπιθύμητες ενέργειες, με συχνότερες εκείνες που αφορούν το πεπτικό σύστημα.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η ναυτία, οι έμετοι, η διάρροια, η δυσκοιλιότητα και ο κοιλιακός πόνος. Τα συμπτώματα εμφανίζονται συχνότερα κατά την έναρξη της θεραπείας ή μετά από αύξηση της δόσης και σε αρκετές περιπτώσεις υποχωρούν σταδιακά.
Υπάρχουν επίσης σπανιότερες αλλά σοβαρότερες επιπλοκές, όπως η οξεία παγκρεατίτιδα. Επιπλέον, οι έντονοι έμετοι και η διάρροια ενδέχεται να προκαλέσουν αφυδάτωση.
Για τον λόγο αυτό, η χρήση των συγκεκριμένων φαρμάκων απαιτεί ιατρική αξιολόγηση και τακτική παρακολούθηση.
Ποιο είναι τελικά το κατάλληλο φάρμακο;
Με βάση τα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα, η τιρζεπατίδη παρουσιάζει μεγαλύτερη μέση αποτελεσματικότητα στην απώλεια βάρους σε σύγκριση με τη σεμαγλουτίδη. Ωστόσο, η επιλογή θεραπείας δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το ποσοστό των κιλών που μπορεί να χάσει κάποιος.
Το Ozempic είναι εγκεκριμένο για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, ενώ το Mounjaro διαθέτει ευρωπαϊκή έγκριση τόσο για τον διαβήτη τύπου 2 όσο και για τη διαχείριση του σωματικού βάρους σε ενήλικες που πληρούν συγκεκριμένα κριτήρια. Η σεμαγλουτίδη για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας κυκλοφορεί με την εμπορική ονομασία Wegovy.
Σε κάθε περίπτωση, κανένα από τα δύο φάρμακα δεν πρέπει να χρησιμοποιείται χωρίς ιατρική συνταγή και παρακολούθηση. Η φαρμακευτική αγωγή χρειάζεται να συνδυάζεται με κατάλληλη διατροφή και σωματική δραστηριότητα, ενώ η επιλογή της θεραπείας πρέπει να γίνεται με βάση τις ανάγκες και το ιατρικό ιστορικό κάθε ασθενούς.