Aλήθεια, ένιωσες κι εσύ ότι το 2020 κράτησε μία δεκαετία;
Κορωνοϊός, καραντίνα, φόβος, ανασφάλεια και πολύς πολύς χρόνος με τον εαυτό μας, είναι αυτά που χαρακτήρισαν την περασμένη χρονιά, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Αναγκαστήκαμε να περιοριστούμε πολλούς μήνες μέσα στο σπίτι και αυτό, θέλοντας ή μη, μας δίδαξε διάφορα πράγματα.
Μάθαμε λοιπόν να:
–Γυμναζόμαστε ακούγοντας το σώμα μας
Πριν την παγκόσμια κρίση που ξέσπασε, δεν είχαμε ίσως αναλογιστεί ακριβώς τι σημαίνει να γυμνάζεσαι και πώς η γυμναστική συμβάλλει στη γενικότερη ευεξία.
Είναι δεδομένο, ότι η γυμναστική προβάλλεται μανιωδώς τα τελευταία χρόνια.
Αυτό είναι σαφώς θετικό & εξαιρετικά σημαντικό.
Πόσοι από εμάς όμως έχουμε πραγματικά κατανοήσει το ρόλο της γυμναστικής στη ζωή μας;
Με την έναρξη της καραντίνας, ίσως το κίνητρο για γυμναστική να ήταν λίγο πιο αδύναμο και αυτό έχει να κάνει ακριβώς με το λανθασμένο τρόπο που την εντάσσουμε στη ζωή μας. Όσο μείναμε σε καραντίνα, λοιπόν, “ακούσαμε” το σώμα μας.
Στην καραντίνα κάναμε γυμναστική, όταν πραγματικά θέλαμε να κάνουμε αλλά και με τον τρόπο που νιώθαμε ότι το σώμα μας ήθελε, ανάλογα με την ενέργεια και τη διάθεσή μας. Χορέψαμε όταν ήμασταν χαρούμενοι, κάναμε yoga όταν νιώσαμε αγχωμένοι.
Έτσι, η γυμναστική έγινε ένας τρόπος έκφρασης και όχι άλλο ένα τικ στην to do λίστα μας.
–Έχουμε σαν 1η προτεραιότητα την ψυχική μας υγεία
Πλέον, μιλάμε πολύ ανοιχτά για την ψυχική μας κατάσταση και για το τι πρέπει να κάνουμε για να τη διαφυλάξουμε.
Πριν την καραντίνα όμως ίσως δεν προσέχαμε τόσο την ψυχική μας υγεία και δεν κάναμε αυτά που πρέπει.
Η καραντίνα ήταν ένας σταθμός, χωρίς τους φρενήρεις ρυθμούς, που μας ανάγκασε να σκεφτούμε διάφορα πράγματα και η πραγματική ψυχική μας κατάσταση ήρθε στην επιφάνεια.
Είδαμε ότι παρόλο που όλοι γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε, συνεχίζαμε να συναναστρεφόμαστε με άτομα που δεν επιθυμούσαμε, δεν ήμασταν σταθεροί στην ψυχοθεραπεία μας, δεν αφιερώναμε αρκετό χρόνο σε αυτά που θέλαμε να κάνουμε κ.α.
Όλα αυτά έγιναν ακόμη πιο φανερά, όταν καταλάβαμε ότι ήταν πολύ δύσκολο να περάσουμε χρόνο μόνοι μας. Αλήθεια, σε πόσο αρμονική σχέση βρισκόμασταν με τον εαυτό μας;
–Μην νιώθουμε τύψεις όταν δεν είμαστε απασχολημένοι με κάτι
-Ναι! Το να μην κάνεις κάτι, είναι οκ. Οι περισσότεροι από εμάς νιώθουμε τύψεις, όταν δεν έχουμε κάτι να κάνουμε.
Έχουμε συντονιστεί με την καθημερινότητα, που τρέχει κι έχουμε ξεχάσει να απολαμβάνουμε το…τίποτα.
Το να παρακολουθείς τηλεόραση, ή να παίξεις ένα παιχνίδι έχει ενοχοποιηθεί σαν χάσιμο χρόνου.
Όμως, ακόμα και αυτό θα έπρεπε να είναι μέρος της καθημερινότητας και να μην νιώθουμε ένοχοι.
Είναι απλά ο ελεύθερος, κενός χρόνος, η απόλυτη ξεκούραση, που θα έπρεπε να απολαμβάνουμε.
Ακόμα και το τίποτα έχει το νόημά του.
–Σπάμε τη ρουτίνα μας
Οι περισσότεροι από εμάς νιώθουμε ασφάλεια στη ρουτίνα μας και δε λειτουργούμε τόσο καλά έξω από αυτήν.
Πράγματι, η ρουτίνα είναι βασικός παράγοντας για την οργάνωση και την εξέλιξη του ατόμου.
Όμως στην καραντίνα μάθαμε, ότι είναι εξαιρετικά απολαυστικό να “σπάμε” τις ρουτίνες μας και μας αποτρέπει από το να νιώθουμε ανία.
–Βλέπουμε τη διατροφή σαν ισορροπία και όχι σαν περιορισμό
Τα τελευταία χρόνια, ακούμε συνεχώς τι δεν πρέπει να τρώμε.
Ακούμε πολύ σπανιότερα πόσα πολλά μπορούμε να τρώμε.
Αυτό έχει δημιουργήσει μία αίσθηση περιορισμού σχετικά με τη διατροφή, που συνήθως έχει τα αντίθετα αποτελέσματα.
Το τι τρώμε θα έπρεπε να προκύπτει από την επαφή με το σώμα μας.
Εμείς μάθαμε να τρώμε ισορροπώντας μεταξύ των φρούτων και των γεμάτων σοκολάτα κρουασάν.
-Βγαίνουμε έξω όσο πιο συχνά μπορούμε
Η καραντίνα μας δίδαξε ότι είναι πολύ σημαντικό να απολαύσουμε έναν περίπατο στη φύση, στο πιο κοντινό μας πάρκο, ή δίπλα στη θάλασσα.
Το να απολαμβάνεις τον ήλιο ή τον αέρα που “χτυπάει” το πρόσωπό σου είναι ανεκτίμητο και το καταλάβαμε πολύ καλά, όσο μείναμε στο σπίτι μας.
-Εκτιμάμε την παρουσία των ανθρώπων στη ζωή μας
Θυμηθήκαμε όλες εκείνες τις φορές, που ακυρώσαμε το ραντεβού με τους φίλους μας, γιατί ήμασταν πολύ κουρασμένοι ή γιατί θα είχαμε μία δύσκολη μέρα την επόμενη.
Ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που πήραμε από την καραντίνα ήταν ότι ο άνθρωπος δε θέλει απλώς να είναι κοινωνικός.
Είναι φτιαγμένος για να λειτουργεί έτσι.
Ακόμα κι αν ακολουθήσουμε την πιο υγιεινή διατροφή, δε θα είμαστε αρκετά υγιείς, αν δεν περνάμε χρόνο με τους ανθρώπους μας, αν δε γελάμε μαζί τους απολαμβάνοντας την παρέα τους
