Η εμφάνιση κηλών στη βουβωνική περιοχή έχει απασχολήσει ιατρούς και ασθενείς από τα αρχαία χρόνια.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα τέθηκαν τα θεμέλια για τη βαθύτερη κατανόηση της πάθησης, καθώς εκείνη την περίοδο πραγματοποιήθηκε μέσω νεκροτομών και διάφορων κλινικών μελετών η «χαρτογράφηση» του βουβωνικού πόρου.
Το μεγάλο ενδιαφέρον για την βουβωνοκήλη, όπως ονομάζεται ο τύπος κήλης που εμφανίζεται στην περιοχή, δικαιολογεί απόλυτα η μεγάλη συχνότητα εμφάνισης της πάθησης.
Δεδομένα επιδημιολογικών μελετών αναφέρουν πως το 25% του πληθυσμού θα αναπτύξει βουβωνοκήλη κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ζωής του, με τους άνδρες να υπερτερούν των γυναικών σε αναλογία 9:1.
Πώς δημιουργείται μια βουβωνοκήλη;
“Κοινό χαρακτηριστικό όλων των περιπτώσεων βουβωνοκήλης αποτελεί η προβολή τους μέσω ενός χάσματος, που δημιουργείται σε κάποιο ευένδοτο σημείο του κατώτερου μυϊκού τοιχώματος της κοιλιάς.
H αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση, σε συνδυασμό με μία γενετικά καθορισμένη συνήθως αδυναμία του κοιλιακού τοιχώματος στο επίπεδο του βουβωνικού καναλιού, επιφέρει χαλάρωση ή ρήξη των μυϊκών μαζών, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του χάσματος“, αναφέρει ο κ. Χαράλαμπος Σπυρόπουλος -Χειρουργός, Διευθυντής Κλινικής Ελάχιστα Επεμβατικής Χειρουργικής Πεπτικού Συστήματος / Παχυσαρκίας και Διαβήτη Metropolitan General, προσθέτοντας:
“Από εκείνο το σημείο, κάποιο ενδοκοιλιακό σπλάχνο, συνήθως τμήμα εντέρου ή λιπώδους ιστού, εξέρχεται του τοιχώματος και εμφανίζεται ως μία ψηλαφητή διόγκωση κάτω από το δέρμα της περιοχής“.
Ποιοι είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της βουβωνοκήλης;
Δεδομένου ότι μια βουβωνοκήλη μπορεί να εμφανιστεί χωρίς να συντρέχει ιδιαίτερος λόγος, είναι δύσκολο ορισμένες φορές να προσδιοριστούν τα ακριβή αίτια της πάθησης.
Εκτός από τη γενετική προδιάθεση που σχετίζεται με τη μειωμένη ανθεκτικότητα του κοιλιακού τοιχώματος και την αδυναμία στη συνδεσμολογία των μυοαπονευρωτικών πετάλων, σημαντικότεροι παράγοντες κινδύνου θεωρούνται εκείνοι που αυξάνουν την ενδοκοιλιακή πίεση, όπως:
- Η απότομη άρση βάρους
- Η παχυσαρκία
- Ο χρόνιος βήχας ή το πτάρνισμα
- Η βαριά χειρωνακτική εργασία
- Η παρουσία υγρού στην κοιλιά
- Η υπερτροφία του προστάτη
- Η εγκυμοσύνη
Κλινική εικόνα – Συμπτώματα και διάγνωση της Βουβωνοκήλης
Οι περισσότερες βουβωνοκήλες εμφανίζονται χωρίς συμπτώματα, ειδικά στο αρχικό τους στάδιο.
Η πλειοψηφία των ασθενών διαπιστώνει τυχαία την ύπαρξη μιας μικρής διόγκωσης στη βουβωνική χώρα.
“Σε άλλες περιπτώσεις περιγράφεται ένα αιφνίδιο άλγος στην περιοχή μετά την απότομη άρση βάρους και στη συνέχεια διόγκωση.
Όσο το μέγεθος μιας βουβωνοκήλης μεγαλώνει, με την πάροδο του χρόνου, εμφανίζονται ορισμένα ακόμη συμπτώματα, τα οποία περιλαμβάνουν“, σύμφωνα με τον κ. Σπυρόπουλο:
- Αίσθημα βάρους, που μπορεί να αντανακλά στο όσχεο
- Αίσθηση δυσφορίας, καύσου ή ηλεκτρικού ρεύματος στην περιοχή, έως ότου ο ασθενής ξαπλώσει, ώστε να επιτύχει την ανάταξη της κήλης
Η διάγνωση της βουβωνοκήλης, όπως και κάθε μορφής κήλης του κοιλιακού τοιχώματος, τίθεται από Γενικό Χειρουργό.
Αρχικά πραγματοποιείται λήψη πλήρους ιατρικού ιστορικού και στη συνέχεια κλινική εξέταση με ψηλάφηση.
Συνήθως αυτό αρκεί για να ολοκληρωθεί η διάγνωση, παρόλα αυτά σε ορισμένες περιπτώσεις ίσως κριθεί απαραίτητος ο απεικονιστικός έλεγχος της περιοχής.
Πώς θεραπεύεται η Βουβωνοκήλη;
“Εξαιτίας της μεγάλης συχνότητας εμφάνισης της πάθησης, υπήρξε από πολύ νωρίς η ανάγκη ανεύρεσης αποτελεσματικών και ασφαλών τεχνικών θεραπείας της βουβωνοκήλης.
Είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί πως η αντιμετώπιση των κηλών του κοιλιακού τοιχώματος είναι πάντα χειρουργική“, σημειώνει ο κ. Σπυρόπουλος.
Εκτός από την κλασική ανοιχτή προσπέλαση, οι σύγχρονοι Χειρουργοί διαθέτουν ποικιλία εξελιγμένων τεχνικών, με στόχο τη μεγιστοποίηση της ασφάλειας, τη μείωση του μετεγχειρητικού πόνου και την ελαχιστοποίηση του τραύματος.
Ενδοσκοπική, εξωπεριτοναϊκή χειρουργική αποκατάσταση βουβωνοκήλης (TEP & eTEP)
Πρόκειται για την πιο αρμονική χειρουργική τεχνική στην ελάχιστα επεμβατική αντιμετώπιση της βουβωνοκήλης.
“Η διαφορά της τεχνικής σε σχέση με την κλασική λαπαροσκοπιική τεχνική έγκειται στο ότι η επέμβαση διενεργείται στο στενό χώρο εντός των μυϊκών διαμερισμάτων στο κοιλιακό τοίχωμα, χωρίς να υπάρχει επαφή με την περιτοναϊκή κοιλότητα και τα ενδοκοιλιακά σπλάχνα.
Ταυτοχρόνως, είναι δυνατή η χρήση μεγάλων πλέγματος, χωρίς να υπάρχει ανάγκη να χρήσης καθηλωτικών υλικών“, εξηγεί ο κ. Σπυρόπουλος.
Με αυτόν τον τρόπο η μετεγχειρητική πορεία του ασθενούς καθίσταται πλήρως ανώδυνη και σύντομη.
Ρομποτική Χειρουργική Αντιμετώπιση της Βουβωνοκήλης
Οι πιο σύγχρονες εξελίξεις στη χειρουργική αντιμετώπιση των κηλών του κοιλιακού τοιχώματος αναφέρονται στη ρομποτική χειρουργική τεχνική.
“Κατά τη διενέργεια μιας ρομποτικής χειρουργικής επέμβασης για την αντιμετώπιση της βουβωνοκήλης, ο χειρουργός δε στέκεται πάνω από τον ασθενή, αλλά χειρίζεται να ενδοσκοπικά εργαλεία απομακρυσμένα μέσω μιας ρομποτικής κονσόλας.
Τα εργαλεία φέρονται στους αρθρωτούς βραχίονες ενός εξελιγμένου ρομποτικού συστήματος, το οποίο εκτελεί τις εντολές του Ιατρού με ακρίβεια χιλιοστού.
Το Νοσοκομείο Metropolitan General διαθέτει την πλέον εξελιγμένη μορφή ρομποτικού συστήματος, τη ρομποτική πλατφόρμα DaVinci Xi®.“, σημειώνει ο κ. Σπυρόπουλος.
Το σύστημα προσφέρει στο Χειρουργό ελευθερία κινήσεων έως και 7 βαθμών, δυνατότητα περιστροφής 360 μοιρών και μοναδική οπτική ευκρίνεια με δυνατότητα μεγάλης μεγέθυνσης του χειρουργικού πεδίου.
Ταυτοχρόνως η απόλυτη ακρίβεια κινήσεων συμβάλει στην ελαχιστοποίηση του τραυματισμού των γύρω ιστών και τον εκμηδενισμό της απώλειας αίματος.
Αυτό σημαίνει πως ο ασθενής μετεγχειρητικά δεν πονάει και αναρρώνει πολύ πιο γρήγορα.
“Τέλος είναι σημαντικό να αναφερθεί πως με χρήση του Ρομποτικού Συστήματος DaVinci Xi®, η τεχνική εξωπεριτοναϊκής αποκατάστασης των κοιλιοκηλών (eTEP) μπορεί να πραγματοποιηθεί ακόμη και σε μεγάλες κοιλιοκήλες και να χρησιμοποιηθούν ακόμη μεγαλύτερα πλέγματα, γεγονός που οδηγεί σε καλύτερη, ταχύτερη και πιο ανώδυνη αποκατάσταση“, καταλήγει ο κ. Σπυρόπουλος.
