Δεν είναι ότι δεν προσέχεις τον εαυτό σου — το αντίθετο. Τον κυνηγάς. Ξυπνάς και μετράς βήματα, παλμούς, βαθμό ύπνου, επίπεδο στρες. Πίνεις smoothies με συστατικά που δεν μπορείς να προφέρεις και νιώθεις τύψεις αν δεν πας σήμερα κιόλας στο reformer. Και κάπου ανάμεσα στο meditation app και την υπενθύμιση για ενυδάτωση, νιώθεις να «πνίγεσαι».
Η ειρωνεία; Όλο αυτό ξεκίνησε για να νιώσεις καλά. Και τώρα, ναι, κουράστηκες να είσαι καλά. Ή, μάλλον, να κυνηγάς την τέλεια εκδοχή του «καλά».
Όλα για το «καλό σου»
Δεν είναι ότι δεν σε νοιάζει η υγεία σου. Ίσα ίσα — σε νοιάζει πάρα πολύ. Ξέρεις πόσες θερμίδες έχει το κάθε γεύμα, ποια φυτική πρωτεΐνη είναι η πιο «καθαρή», πόσες ώρες REM κοιμήθηκες χθες και γιατί το έντερό σου δεν είναι χαρούμενο σήμερα. Όλα αυτά δεν είναι απλώς πληροφορίες. Είναι στόχοι, μέτρηση, πίεση.
Και τελικά, αντί να σε φροντίζεις, καταλήγεις να σε διοικείς. Με αυστηρότητα. Με checklists. Και με μια ελαφριά ενοχή όταν το self-care σου δεν είναι αποδοτικό.
Το φαινόμενο: Υπερ-ευεξία ή αλλιώς… «κουράστηκα να προσέχω»
Αυτό που ζεις έχει όνομα. Ή μάλλον πολλά:
-
Orthorexia nervosa – Η εμμονή με την «τέλεια» διατροφή.
-
Health anxiety – Το άγχος ότι κάτι πάει στραβά με την υγεία σου.
-
Wellness burnout – Η εξουθένωση που νιώθεις όταν κάνεις τα πάντα «σωστά» και πάλι… δεν φτάνει.
Προσπαθείς να είσαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου — όχι επειδή νιώθεις ευγνωμοσύνη για το σώμα σου, αλλά επειδή φοβάσαι να το αφήσεις στην ησυχία του.
Self-care ή άλλη μια υποχρέωση;
Το self-care κάποτε σήμαινε «κάνε ένα μπάνιο και κοιμήσου νωρίς». Τώρα είναι:
-
stretching 20 λεπτά
-
journaling
-
face yoga
-
guided meditation
-
συμπληρώματα με ashwagandha
-
και ένα πακέτο πρωτεΐνη από σπόρους κολοκύθας.
Δεν φταίνεις εσύ. Φταίει ο αλγόριθμος που σου έμαθε ότι το να φροντίζεσαι πρέπει να φαίνεται. Πρέπει να είναι μεθοδικό, ωραίο στο story και να μετριέται.
Κι αν μια μέρα δεν κάνεις τίποτα από αυτά; Ξεκινάει το γνωστό… soundtrack στο κεφάλι σου: «είσαι τεμπέλα», «το σώμα σου θα καταρρεύσει», «τζάμπα η δουλειά τόσων μηνών…».
Η ψευδαίσθηση του «τέλειου εαυτού»
Αλήθεια τώρα: Ποιος είναι αυτός ο τέλειος εαυτός που κυνηγάς;
Ο τύπος που ξυπνάει στις 06:00, διαβάζει 10 σελίδες, κάνει διαλογισμό, smoothies, και τρέχει 5 χιλιόμετρα πριν πάει στη δουλειά του; Υπάρχει στ’ αλήθεια ή είναι απλώς ένα hybrid μεταξύ influencer και εφαρμογής fitness;
Η αλήθεια είναι ότι είσαι άνθρωπος. Και το να είσαι άνθρωπος σημαίνει ότι δεν θα είσαι πάντα στο «on». Δεν θα είσαι πάντα σε ισορροπία. Και κυρίως, δεν χρειάζεται να το αποδείξεις με μετρήσιμα δεδομένα κάθε μέρα.
Χρειάζεσαι detox (όχι με σέλινο – με ρεαλισμό)
Δες το σαν πρόκληση: Μπορείς να περάσεις μια μέρα χωρίς να μετρήσεις τίποτα; Χωρίς να νιώσεις τύψεις που δεν έκανες stretching ή που το φαγητό σου είχε βούτυρο και όχι λάδι καρύδας; Μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου άδεια να ξεκουραστεί χωρίς να το «κερδίσει»;
Η πραγματική ευεξία δεν είναι performance. Είναι χώρος. Είναι να υπάρχεις και να είσαι αρκετή όπως είσαι — κουρασμένη, λίγο φουσκωμένη, με ένα επεισόδιο reality TV στο background και τα email να περιμένουν.
Κλείσιμο – Το τέλειο «καλά» είναι υπερεκτιμημένο
Δεν είσαι project. Δεν είσαι νούμερο. Δεν είσαι biohacking πείραμα. Είσαι άνθρωπος που προσπαθεί να είναι καλά σε έναν κόσμο που σε θέλει συνέχεια βελτιωμένη. Και μόνο το ότι το διαβάζεις αυτό, σημαίνει ότι κάτι μέσα σου ξέρει: το «καλά» δεν είναι μόνιμο. Είναι μια στιγμή. Μια ανάσα. Και δεν μετριέται σε βήματα.
Άσε για λίγο το ρολόι, την εφαρμογή, τη λίστα. Πήγαινε μια βόλτα χωρίς ακουστικά. Ή δες ένα επεισόδιο trash TV χωρίς ενοχές. Και μετά πες μου: Δεν είναι και αυτό ευεξία;
