Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19 τα παιδιά έχουν γίνει στόχος απανθρωποποίησης της γλώσσας και της πολιτικής που δίνει προτεραιότητα στις ανάγκες των ενηλίκων έναντι των δικών τους.
Αν και δεν γνωρίζουμε ακόμη τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του COVID-19 στα παιδιά, έρευνα από την αρχή της πανδημίας έδειξε ότι τα παιδιά ήταν πολύ λιγότερο πιθανό από τους ενήλικες να υποφέρουν σοβαρά από τα συμπτώματα του ιού.
Οι συζητήσεις των παιδιών περιστράφηκαν γύρω από το ρόλο τους στη μετάδοση της νόσου στους ενήλικες .
Εν συντομία τα παιδιά αναφέρονταν ως «φορείς» της νόσου.
Αυτή η φράση έχει χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο της κίνησης των παιδιών.
-Τα καταστήματα στην Ιρλανδία αναφέρονταν στα παιδιά ως «φορείς ασθενειών» ως δικαιολογία για τον περιορισμό της είσοδός τους στα καταστήματα.
«Τα παιδιά είναι φορείς και όχι θύματα», σχολίασε ένας παιδίατρος όταν συμβούλευε τους ενήλικες να περιορίσουν την επαφή μεταξύ των παιδιών.
Καταστροφικές λέξεις
Η αναφορά στα παιδιά ως φορείς, μια λέξη που χρησιμοποιείται πιο συχνά για να περιγράψει ζώα ή παράσιτα, είναι εξευτελιστική .
Είναι σπάνιο να δούμε τον όρο να χρησιμοποιείται για να αναφέρεται σε ανθρώπινα όντα.
Η χρήση του σε αυτήν την περίπτωση δείχνει ότι δίνουμε προτεραιότητα στους ενήλικες και μας ενθαρρύνει να εξετάζουμε τα παιδιά με COVID μόνο ως προς τον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν στους ενήλικες.
Όμως τα παιδιά μπορούν και υφίστανται δυσμενείς επιπτώσεις από τη μόλυνση του COVID-19.
Ακόμη και όταν δεν έχουν κολλήσει την ίδια την ασθένεια, η πανδημία είχε σοβαρό αντίκτυπο στους νέους.
Τα σχολεία έχουν κλείσει, κατά καιρούς εν μέρει για να βοηθήσουν να σταματήσει η εξάπλωση του ιού στον ενήλικο πληθυσμό, με εξαιρετικά επιζήμιες συνέπειες για την ευημερία των παιδιών .
Τα παιδιά έχουν χάσει πολύτιμο χρόνο μάθησης, κάτι που ήταν δύσκολο για πολλά από αυτά, αλλά κυρίως για εκείνα που προέρχονται από μειονεκτούντα περιβάλλοντα.
Τα lockdown συχνά σήμαιναν ότι οι μαθητές δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε υποστήριξη ψυχικής υγείας – και η ψυχική υγεία των νέων έχει επηρεαστεί ιδιαίτερα από την πανδημία.
Το κλείσιμο των σχολείων μπορεί να έχει θέσει τα παιδιά σε μεγαλύτερο κίνδυνο βίας και έχει αυξήσει την πείνα αφήνοντας τα παιδιά χωρίς πρόσβαση στα τρόφιμα που συνήθως παρέχονται στο σχολείο.
Συνολικά, ο αντίκτυπος του κλεισίματος των σχολείων στα παιδιά ήταν τεράστιος.
Ωστόσο, συνεχίζουμε να τους αποκαλούμε επιπόλαια ως διαδοτές ασθενειών και όχι ως θύματα της πανδημίας.
Το κλείσιμο των σχολείων δεν είναι η μόνη πολιτική απόφαση φαινομενικά για τα παιδιά που λαμβάνεται έχοντας κατά νου τους ενήλικες.
Τον Μάιο του 2021, η Μικτή Επιτροπή Εμβολιασμού και Ανοσοποίησης του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία συμβουλεύει τα τμήματα υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου σχετικά με τον εμβολιασμό, συζήτησε το θέμα του εμβολιασμού των παιδιών ηλικίας 12 έως 15 ετών.
Τα πρακτικά της συνεδρίασης δείχνουν ότι ένα από τα σημεία που εξέτασαν τα μέλη ήταν το «επιχείρημα για να επιτρέπεται στον ιό να κυκλοφορεί μεταξύ των παιδιών», διευρύνοντας έτσι την ανοσία στα παιδιά και ενισχύοντας την ανοσία μεταξύ των ενηλίκων.
Η επιτροπή σε αυτή τη συνεδρίαση του Μαΐου αποφάσισε τελικά να μην προτείνει εμβολιασμό για αυτήν την ηλικιακή ομάδα.
Η ανάπτυξη των εμβολιασμών για παιδιά ηλικίας 12 έως 15 ετών ξεκίνησε τελικά τον Σεπτέμβριο του 2021.
Μια ευάλωτη ομάδα
Οι διακρίσεις κατά των παιδιών είναι γνωστές ως « παιδισμός »: όταν τα παιδιά υφίστανται αδικίες ως αποτέλεσμα των αντιληπτών διαφορών που σχετίζονται με την ηλικία μεταξύ ενηλίκων και παιδιών.
Η χρήση γλώσσας που καταδεικνύει αρνητική αντίληψη για τα παιδιά εκτείνεται πολύ πέρα από την πανδημία.
Τα παιδιά συχνά ορίζονται από την έλλειψη ικανοτήτων ενηλίκων και θεωρούνται κατώτερα από τους ενήλικες.
Ένα συνηθισμένο παράδειγμα είναι η χρήση λέξεων όπως:
-«παιδικό» ή,
-«νεανικό» για να περιγράψουν ανεπιθύμητη συμπεριφορά.
Η παιδικότητα διασταυρώνεται με άλλες μορφές διακρίσεων, όπως:
-ο σεξισμός,
-ο ρατσισμός και η ικανότητα, αυξάνοντας τα μειονεκτήματα για τα πιο ευάλωτα παιδιά.
Η υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών Unicef έχει επισημάνει τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με αναπηρίες καθώς η φροντίδα τους διακόπτεται κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Στην Αγγλία, παιδιά από εθνοτικές μειονότητες μπορεί να έχουν επηρεαστεί δυσανάλογα από τις λοιμώξεις από τον COVID-19.
Η παιδική ηλικία θα συνεχίσει να έχει αντίκτυπο στα παιδιά πολύ μετά το τέλος της πανδημίας.
Ωστόσο, ο COVID-19 θα πρέπει να μας αναγκάσει να αντιμετωπίσουμε τα συχνά αγνοούμενα συστήματα προκατάληψης και διακρίσεων που επηρεάζουν τα νεότερα μέλη της κοινωνίας.
Σύνδεσμος για το άρθρο: https://theconversation.com/calling-children-vectors-during-covid-19-is-turning-into-discrimination-171041
