Η συγκλονιστική μαρτυρία του αντεισαγγελέα Εφετών κ. Βασίλη Φλωρίδη για τον θάνατο µιας νεαρής µητέρας δύο ανήλικων παιδιών στα χέρια αδίστακτου πανεπιστημιακού γιατρού, αποκαλύπτει την σαθρότητα που επικρατεί στο δημόσιο και ιδιωτικό βίο.Μιλώντας στην εφημερίδα “το Βήμα” αποκαλύπτει µε τόλµη πώς η καθηµερινή διαφθορά που έχει εµποτίσει το σώµα της ελληνικής κοινωνίας τελικώς σκοτώνει. Τα κυριότερα αποσπάσματα της επιστολής του όπως δημοσιεύτηκε στην κυριακάτικη εφημεριδα.
«Ύστερα από κάµποσα χρόνια εισαγγελικής θητείας πίστευα ότι σε αυτή τη χώρα κάποια πράγµατα θα είχαν βελτιωθεί. Ότι θα υπήρχε έστω µια πορεία καλυτέρευσης κάποιων βασικών ποιοτικών µεγεθών. Ότι µε το διάβα του χρόνου αυτή η κοινωνία θα είχε δημιουργήσει κάποια ισχυρά αντανακλαστικά που θα της επέτρεπαν να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσµο. Δυστυχώς, οι καθηµερινές υποθέσεις που εκδικάζονται στα δικαστήριά µας και που ασφαλώς αποτελούν τον καθρέφτη της κοινωνίας μας οδηγούν στο να πιστέψουµε ακριβώς το αντίθετο. Και ήρθε και το πόρισµα της Διεθνούς Διαφάνειας να το επιβεβαιώσει: στον πίνακα κατάταξης της διαφθοράς είµαστε ίσοι µε την Κολοµβία. και τη Σοµαλία.
Σταχυολογώντας κάποιες από τις υποθέσεις που εκδικάστηκαν στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, θα σταµατήσω σε µια υπόθεση που κυριολεκτικά µε συγκλόνισε ως εισαγγελέα του Δικαστηρίου. Παρ’ ότι πίστευα ότι εµείς οι δικαστικοί µε τόσα που βλέπουν τα µάτια µας έχουµε αποκτήσει µια σχετική ανοσία, κατάλαβα τελικά ότι η ανθρώπινη ευαισθησία δεν ξεριζώνεται εύκολα. Το είδα αυτό ξεκάθαρα και στα βουρκωµένα µάτια των τριών δικαστών του Δικαστηρίου.
Μια νέα κοπέλα από την επαρχία, παντρεµένη, µε δύο µικρά παιδιά, ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να υποβληθεί σε µια επέµβαση ώστε να βελτιώσει την εµφάνιση του σώµατος της. Είχε καταληφθεί, όπως πολλοί νέοι άνθρωποι, από το άγχος των περιττών κιλών. Ήρθε σε επαφή µέσω ενός γνωστού της µε έναν γιατρό ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους ειδήμονες σε τέτοιες επεµβάσεις. Γιατρό-καθηγητή πανεπιστηµίου. Δεν έχει σηµασία ποιος είναι. Είναι και αυτός ένας κρίκος της συστηµικής πια διαφθοράς στη χώρα µας.
Το ραντεβού κλείστηκε σε ιδιωτική κλινική, παρ’ ότι ο νόµος απαγόρευε την άσκηση ιδιωτικού έργου από πανεπιστηµιακό γιατρό. Τώρα ο νόµος τους δίνει το δικαίωµα να έχουν και ιδιωτικό ιατρείο. Και βέβαια εύλογα θα σκεφτόταν κάποιος ότι το µεγάλο µέρος των εισαγωγών των ασθενών τους στα κεντρικά νοσοκοµεία ή στις πανεπιστηµιακές κλινικές, ασφαλώς και θα περνάει από τα ιδιωτικά τους ιατρεία. Απόρησε ένας άγγλος καθηγητής της Ιατρικής όταν του είπα ότι ο νόµος στη χώρα µου εξαιρεί τους πανεπιστηµιακούς γιατρούς από την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση. «Μα είναι δυνατόν;» µου απάντησε. «Οι µόνοι που θα πρέπει να είναι πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης πρέπει να είναι οι πανεπιστηµιακοί γιατροί. Γιατί αυτοί, πέραν της νοσηλείας, είναι επιφορτισµένοι µε τη συνεχή έρευνα αλλά και τη διδασκαλία στους φοιτητές τους. Πώς θα τα προλαβαίνουν αυτά όταν βρίσκονται στα ιδιωτικά ιατρεία τους;». Να προσθέσω κι εγώ εδώ: Και τι παράδειγµα θα αποτελούν για τους φοιτητές τους όταν αυτοί βλέπουν τους δασκάλους τους να ασχολούνται περισσότερο µε τα ιδιωτικά τους και όχι µε τα δηµόσια συµφέροντα;
Ο γιατρός λοιπόν ζήτησε από την κοπέλα ένα σεβαστό ποσό για αµοιβή και ένα µικρότερο για τα έξοδα της ιδιωτικής κλινικής. Η κοπέλα είπε ότι δεν είχε τόσα λεφτά. Ε, δεν τρέχει και τίποτε, της λέει ο γιατρός. Θα σε χειρουργήσω στο νοσοκοµείο, οπότε θα αποφύγεις τα έξοδα της κλινικής και θα πληρώσεις µόνο εµένα. Ετσι κι έγινε. Τώρα πώς µπήκε στο νοσοκοµείο παρακάµπτοντας τη νόµιµη διαδικασία, η οποία προβλέπει ότι η εισαγωγή θα γίνεται µέσω των επειγόντων περιστατικών ή των τακτικών ιατρείων;
Η εγχείρηση τελικά έγινε. Δυστυχώς µετεγχειρητικά παρουσιάστηκε η συνήθης επιπλοκή αυτών των επεµβάσεων. Η ασθενής διαµαρτυρόταν ότι έχει προβλήµατα, αλλά η κατάστασή της υποβαθµίστηκε. Δεν αντιµετωπίστηκε άµεσα. Το πιθανότερο είναι ο γιατρός να είχε και άλλες νόµιµες ή παράνοµες ασχολίες εκτός νοσοκοµείου. Σε έγγραφο του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών που υπήρχε στη δικογραφία υπογραµµιζόταν ότι σε τέτοιου είδους εγχειρήσεις οι ασθενείς πρέπει µετεγχειρητικά να παρακολουθούνται από οµάδα ειδικών γιατρών, που φυσικά δεν υπήρχαν. Για κακή τύχη της, µεσολάβησε και Σαββατοκύριακο. Οπως ειπώθηκε, τα Σαββατοκύριακα τα δηµόσια νοσοκοµεία συνήθως υπολειτουργούν, διότι «οι µεγάλοι φεύγουν και αφήνουν τους ειδικευόµενους». Παρά τις προσπάθειες που έγιναν, ήδη αργά, η κοπέλα κατέληξε.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ
Το Πειθαρχικό Συµβούλιο του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης τιµώρησε τον γιατρό για τον χρηµατισµό µε αφαίρεση της άδειας ασκήσεως επαγγέλµατος για ένα χρονικό διάστηµα και µε πρόστιµο. Και τι έγινε µε αυτό; Ο γιατρός άσκησε έφεση στο Ανώτατο Πειθαρχικό Συµβούλιο του ΠΙΣ, το οποίο συνεδρίασε για να κρίνει την έφεση ύστερα από έξι χρόνια! Εκεί απλώς διαπίστωσε ότι η πράξη του είχε παραγραφεί. Να δούµε πότε επιτέλους θα υλοποιηθεί η εξαγγελία της Πολιτείας για πλειοψηφική συµµετοχή δικαστικών στα Πειθαρχικά Συµβούλια.
Η µόνη ηθική δικαίωση των συγγενών της κοπέλας που χάθηκε ήταν η καταδικαστική απόφαση του Ποινικού Δικαστηρίου. Αλλά και αυτή κολοβή. Αφού µε βάση τον σχετικό νόµο, όπως κατάντησε µετά τις αλλεπάλληλες τροποποιήσεις, αν τιµωρηθεί κάποιος σε φυλάκιση ως και τρία χρόνια, η ποινή του αναστέλλεται ακόµη και αν παλαιότερα είχε άλλη καταδίκη ως έναν χρόνο.
Μια νέα κοπέλα ήρθε από την επαρχία για να απαλλαγεί από τα περιττά κιλά της και επέστρεψε σε αυτήν µέσα σε ένα φέρετρο. Θύµα αυτού του αδηφάγου τέρατος που λέγεται διαφθορά και που η Πολιτεία δεν µπόρεσε ακόµη να σκοτώσει. Το ερώτηµα είναι: Δεν µπορεί ή δεν θέλει;
