Εσείς είσαστε με το σκοτάδι ή με το φως;

 

Μετά τις τραγικές, ωστόσο πέρα για πέρα αληθινές ιστορίες που αναδεικνύειστους εικοσιένα μήνες λειτουργίας του κοινωνικού ιατρείου, ιστορίες για τις οποίες πολλάκις αναρωτιέται κανείς, πώς είναι δυνατόν να μην έχει παρέμβει εισαγγελέας,έρχεται σήμερα να μεταφέρουμε σε όλο τον κόσμο, μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία.

 

Τη Δευτέρα 16 του Σεπτέμβρη 2013, εθελοντής ιατρός μας, βρήκε μια ηλικιωμένη κυρία να τον περιμένει με μάτια εμφανώς πρησμένα από το κλάμα. Η γυναίκα απευθύνθηκε στον ιατρό λέγοντας: «Γιατρέ, είσαι η μόνη μου ελπίδα».  Η «μόνη ελπίδα» σε τι; Η μόνη ελπίδα να πάρει ο 23χρονος, ανασφάλιστος εγγονός της, που πάσχει από χρόνια μυελογενή λευχαιμία, το απαραίτητο φάρμακο GLIVEC, το κόστος του οποίου ανέρχεται σε περίπου 2,000 ευρώ το μήνα. Η μόνη ελπίδα για τη φτωχή  οικογένεια, αφού αδυνατεί να καλύψει το κόστος που απαιτείται για να διατηρηθεί ο νέος στη ζωή. Η ζωή του 23χρονου διατρέχει άμεσο κίνδυνο,  αφού εδώ και πολλές ημέρες δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει την απαραίτητη θεραπεία. 

 

Σήμερα ένας νέος άνθρωπος κινδυνεύει γιατί τα νούμερα δεν βγαίνουν στο Υπουργείο Οικονομικών και στο Υπουργείο Υγείας.  Είναι «λογιστικό το πρόβλημα», μας απάντησε ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Υγείας, όταν ζητήσαμε τη βοήθειά του πριν λίγο καιρό για άλλη περίπτωση καρκινοπαθούς.  Εμείς όμως ξαναχτυπάμε την πόρτα του Υπουργείου Υγείας και ρωτάμε  δημόσια αυτή τη φορά: «Θα αφήσετε ένα 23χρονο παλικάρι να πεθάνει»;

 

 

Για πολλοστή φορά αναρωτιέται ανθρώπου νους, εάν επρόκειτο για το δικό τους παιδί,  τι θα έκαναν οι ιθύνοντες των Υπουργείων;  Και εν τέλει, με ποιον είναι  οι κυβερνώντες.  Με το σκότος ή με το φως της ζωής;