Έως και κατά 77% αναμένεται να αυξηθούν τα περιστατικά καρκίνου του πέους μέχρι το 2050, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών.
Η μορφή αυτή καρκίνου, που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν σπάνια, παρουσιάζει πλέον ανοδική πορεία σε πολλές χώρες, με τους επιστήμονες να προειδοποιούν για την ανάγκη μεγαλύτερης ενημέρωσης, πρόληψης και έγκαιρης διάγνωσης.
Η αύξηση των κρουσμάτων δεν αφορά μόνο περιοχές όπου παραδοσιακά καταγράφονταν υψηλότερα ποσοστά, αλλά εμφανίζεται και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.
Οι ειδικοί εκτιμούν ότι σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή παίζει η αύξηση του προσδόκιμου ζωής, καθώς η ηλικία αποτελεί έναν από τους βασικότερους παράγοντες κινδύνου, με τους άνδρες άνω των 50 ετών να εμφανίζουν μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης της νόσου.
Ωστόσο, η ηλικία δεν είναι ο μόνος παράγοντας που συνδέεται με τον καρκίνο του πέους.
Το κάπνισμα, η κακή υγιεινή της γεννητικής περιοχής, αλλά και η φίμωση, μια κατάσταση που προκαλεί στένωση της ακροποσθίας, θεωρούνται επιβαρυντικοί παράγοντες.
Αντίθετα, η περιτομή φαίνεται να συνδέεται με μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης της ασθένειας.
Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, ο καρκίνος του πέους ξεκινά από τα πλακώδη κύτταρα του δέρματος. Περισσότερο από το 90% των περιστατικών αφορά αυτού του τύπου τα καρκινώματα, ενώ άλλες μορφές, όπως το μελάνωμα ή το σάρκωμα, εμφανίζονται πολύ πιο σπάνια.
Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που εξετάζουν οι επιστήμονες είναι ο ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV).
Περίπου οι μισές περιπτώσεις καρκινωμάτων από πλακώδη κύτταρα έχουν συσχετιστεί με μόλυνση από HPV, έναν από τους πιο διαδεδομένους σεξουαλικά μεταδιδόμενους ιούς.
Ο HPV στις περισσότερες περιπτώσεις αντιμετωπίζεται από τον οργανισμό χωρίς σοβαρές συνέπειες.
Όταν όμως η λοίμωξη παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να προκαλέσει κυτταρικές αλλοιώσεις που σταδιακά ενδέχεται να οδηγήσουν σε κακοήθεια.
Ιδιαίτερα ο τύπος HPV 16 θεωρείται υψηλού κινδύνου και έχει συνδεθεί με την εμφάνιση διαφόρων μορφών καρκίνου.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που επισημαίνουν οι ειδικοί είναι η καθυστέρηση στη διάγνωση.
Πολλοί άνδρες αποφεύγουν να ζητήσουν ιατρική βοήθεια λόγω αμηχανίας ή υποτιμούν τα πρώτα συμπτώματα, με αποτέλεσμα η νόσος να εντοπίζεται σε πιο προχωρημένο στάδιο.
Οι ενδείξεις που χρειάζονται έλεγχο μπορεί να περιλαμβάνουν αλλαγές στο χρώμα ή την υφή του δέρματος, πληγές που δεν επουλώνονται, εξογκώματα ή κονδυλώματα στην περιοχή της βαλάνου ή κάτω από την ακροποσθία.
Η αντιμετώπιση εξαρτάται από το στάδιο της νόσου.
Σε πρώιμα στάδια μπορεί να γίνει αφαίρεση του καρκινικού ιστού με χειρουργικές τεχνικές ή λέιζερ, ενώ σε πιο δύσκολες περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθούν ακτινοθεραπεία ή χημειοθεραπεία.
Ο ακρωτηριασμός του πέους αποτελεί την έσχατη λύση και εφαρμόζεται μόνο όταν οι υπόλοιπες θεραπείες δεν έχουν αποτέλεσμα.
Παρά τις ανησυχητικές προβλέψεις, οι εξελίξεις στην ιατρική δημιουργούν ελπίδες για καλύτερη αντιμετώπιση της νόσου.
Νέες προσεγγίσεις, όπως οι ανοσοθεραπείες και οι θεραπείες που ενεργοποιούν το ανοσοποιητικό σύστημα ώστε να επιτίθεται στα καρκινικά κύτταρα, βρίσκονται στο επίκεντρο της έρευνας.
Η έγκαιρη διάγνωση και η πρόληψη παραμένουν τα σημαντικότερα εργαλεία, καθώς η έγκαιρη αντιμετώπιση μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την πορεία της νόσου και τις πιθανότητες επιτυχούς θεραπείας.
