Επιστήμονες εντόπισαν ένα μόριο στο αίμα του πύθωνα το οποίο θα μπορούσε να «ανοίξει το δρόμο» για μια νέα κατηγορία φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας.
Όταν ο μεταβολίτης του πύθωνα, ο οποίος παρουσιάζει κατακόρυφη αύξηση στο αίμα τους μετά το φαγητό, χορηγήθηκε σε παχύσαρκα ποντίκια, αυτά απέφευγαν την τροφή και έχασαν γρήγορα βάρος.
Οι επιστήμονες δήλωσαν ότι το μόριο θα μπορούσε να έχει παρόμοια επίδραση με φάρμακα όπως το Wegovy.
«Προφανώς, δεν είμαστε φίδια», δήλωσε ο Δρ Τζόναθαν Λονγκ, αναπληρωτής καθηγητής παθολογίας στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και συν-συγγραφέας της έρευνας.
«Αλλά ίσως μελετώντας αυτά τα ζώα, μπορούμε να εντοπίσουμε μόρια ή μεταβολικές οδούς που επηρεάζουν επίσης τον ανθρώπινο μεταβολισμό».
Χαρακτηριστικά του πύθωνα
Οι πύθωνες της Βιρμανίας μπορούν να φτάσουν σε μήκος πάνω από 5 μέτρα και βάρος κοντά στα 100 κιλά. Στη φύση, τα φίδια καταναλώνουν λεία που μπορεί να αγγίξει το 100% του σωματικού τους βάρους.
Τις ώρες μετά το γεύμα ενός πύθωνα, η καρδιά του διογκώνεται κατά 25% και ο μεταβολισμός του επιταχύνεται 4.000 φορές για να τον βοηθήσει να χωνέψει το γεύμα.
Στη συνέχεια μπορούν να μείνουν για 12 έως 18 μήνες χωρίς φαγητό, φαινομενικά με ελάχιστες δυσμενείς επιπτώσεις.
Αρχικά, οι επιστήμονες είχαν σκοπό να ανακαλύψουν τους μεταβολίτες που εμπλέκονται στην ξαφνική ανάπτυξη της καρδιάς των πυθώνων μετά τη σίτιση.
Εξέτασαν αίμα από νεαρούς πύθωνες της Βιρμανίας, βάρους περίπου 1,5 έως 2,5 κιλών, πριν και μετά από ένα γεύμα που αποτελούνταν από περίπου το 25% του σωματικού τους βάρους.
Τα φίδια του εργαστηρίου είχαν μείνει νηστικά για 28 ημέρες πριν από τη σίτιση.
Οι επιστήμονες εντόπισαν περισσότερα από 200 μόρια που αυξήθηκαν σημαντικά στο αίμα των πυθώνων μέσα σε λίγες ώρες μετά το φαγητό, και ένα που αυξήθηκε περισσότερο από 1.000 φορές.
Αυτό το μόριο, που ονομάζεται pTOS, παράγεται από τα βακτήρια του εντέρου του φιδιού και είναι επίσης γνωστό ότι υπάρχει σε χαμηλά επίπεδα στα ανθρώπινα ούρα.
Ο Λονγκ δήλωσε:
«Αναρωτηθήκαμε αν αυτός ο μεταβολίτης επηρέαζε κάποια από τις φυσιολογικές αλλαγές μετά τη σίτιση στο φίδι».
Ωστόσο, όταν το pTOS χορηγήθηκε σε εργαστηριακά ποντίκια, δεν υπήρξαν εμφανείς επιπτώσεις στην ενεργειακή δαπάνη ή στο μέγεθος των οργάνων.
«Αυτό που ρύθμισε ήταν η όρεξη και οι διατροφικές συμπεριφορές των ποντικών», πρόσθεσε ο Λονγκ.
Τα παχύσαρκα ποντίκια στα οποία χορηγήθηκε pTOS έφαγαν σημαντικά λιγότερο από τα ποντίκια της ομάδας ελέγχου και, μετά από 28 ημέρες, είχαν χάσει το 9% του σωματικού τους βάρους.
Το μόριο φάνηκε να λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο από τα φάρμακα GLP-1 όπως το Wegovy, τα οποία δρουν εν μέρει επιβραδύνοντας την κένωση του στομάχου, γεγονός που με τη σειρά του κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται χορτάτοι για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αλλά συνδέεται επίσης με ναυτία, δυσκοιλιότητα και στομαχικό πόνο.
Αντίθετα, το pTOS φαίνεται να δρα σε μια περιοχή του εγκεφάλου, τον υποθάλαμο, η οποία είναι γνωστό ότι ρυθμίζει την όρεξη.
Η καθηγήτρια Λέσλι Λάινβαντ, βιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο Μπούλντερ, η οποία μελετά τους πύθωνες εδώ και δύο δεκαετίες και ήταν συν-συγγραφέας της έρευνας, δήλωσε:
«Ανακαλύψαμε ουσιαστικά ένα κατασταλτικό της όρεξης που λειτουργεί στα ποντίκια χωρίς ορισμένες από τις παρενέργειες που έχουν τα φάρμακα GLP-1».
Η Λάινβαντ δήλωσε ότι θα απαιτηθεί περαιτέρω έρευνα προτού τα ευρήματα μπορέσουν να εφαρμοστούν κλινικά, αλλά επειδή το pTOS εμφανίζεται φυσικά στους ανθρώπους, αναμένεται να είναι ασφαλές.
«Τρέφω έναν υγιή σεβασμό για τα φίδια», πρόσθεσε η Λάινβαντ. «Μπορούμε να μάθουμε τόσα πολλά από αυτά τα ζώα που έχουν εξελιχθεί για να κάνουν ακραία πράγματα».
Τα ευρήματα δημοσιεύονται στο περιοδικό Nature Metabolism.
