Σύμφωνα με μια νέα μελέτη επιστημόνων, η σχέση ανάμεσα στο μήκος του αντίχειρα και το μέγεθος του εγκεφάλου δεν είναι τυχαία.
Οι ερευνητές ανέλυσαν 95 είδη πρωτευόντων – από χιμπατζήδες, γορίλες και ουρακοτάγκους μέχρι εξαφανισμένα είδη, όπως ο Australopithecus afarensis και ο Homo neanderthalensis. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακά σταθερό: όσο πιο αναπτυγμένος ο αντίχειρας, τόσο μεγαλύτερος και ο εγκέφαλος.
Η μελέτη δείχνει ότι οι δύο αυτοί «σύμμαχοι» δεν εξελίχθηκαν ξεχωριστά, αλλά μαζί, επί εκατομμύρια χρόνια. Όταν οι πρόγονοί μας άρχισαν να χρησιμοποιούν εργαλεία, να πιάνουν και να χειρίζονται αντικείμενα με περισσότερη ακρίβεια, ο εγκέφαλος αναγκάστηκε να ακολουθήσει και να μεγαλώσει, ώστε να υποστηρίξει τις νέες δεξιότητες.
Όπως εξήγησε η επικεφαλής της έρευνας, δρ. Joanna Baker, «οι δεξιότητες αυτές τελειοποιήθηκαν μέσα από εκατομμύρια χρόνια εγκεφαλικής εξέλιξης».
Ένα ακόμη απρόσμενο εύρημα: οι επιστήμονες πίστευαν ότι η συσχέτιση θα αφορούσε την παρεγκεφαλίδα – το κέντρο συντονισμού και κίνησης. Ωστόσο, η ισχυρότερη σύνδεση βρέθηκε με τον νεοφλοιό, την περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει ανώτερες γνωστικές λειτουργίες όπως σκέψη, συνείδηση και αισθητηριακή επεξεργασία.
Αυτό ανοίγει νέους δρόμους στην κατανόηση της σχέσης ανάμεσα στη σωματική επιδεξιότητα και την ανάπτυξη της νοημοσύνης.
Η μελέτη επισημαίνει, ωστόσο, ότι η ανθρώπινη επιδεξιότητα έχει και το τίμημά της. Τα βρέφη χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο σε σχέση με τα μικρά άλλων πρωτευόντων για να κατακτήσουν ακόμα και βασικές κινήσεις.
Ένα μωρό χρειάζεται περίπου πέντε μήνες για να πιάσει εσκεμμένα ένα αντικείμενο και χρόνια για πιο σύνθετες δεξιότητες, όπως το δέσιμο κορδονιών. Την ίδια στιγμή, άλλα πρωτεύοντα στην αντίστοιχη ηλικία έχουν ήδη ολοκληρώσει την κινητική τους ανάπτυξη, και κάποια έχουν ήδη ξεκινήσει να αναπαράγονται.
