Μερικοί άνθρωποι δεν έχουν σχεδόν κανένα σύμπτωμα και αναρρώνουν γρήγορα.
Άλλοι καταλήγουν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, περιτριγυρισμένοι από χρησιμοποιημένα χαρτομάντιλα.
Για όσους έχουν μειωμένο ανοσοποιητικό σύστημα ή αναπνευστικές παθήσεις, μπορεί να είναι ακόμη και απειλητικό για τη ζωή.
“Όλοι θα θέλαμε πολύ να δούμε μια θεραπεία για το κοινό κρυολόγημα, αλλά δεν φαίνεται να φτάνει ποτέ”, αναφέρει ο Αναπληρωτής Καθηγητής Ανοσολογίας και Λοιμώξεων και Διευθυντής Έρευνας της Σχολής Εφαρμοσμένων Επιστημών, Πανεπιστήμιο Napier του Εδιμβούργου.
Ποια είναι λοιπόν η κατάσταση – και θα τελειώσει σύντομα;
Το κοινό κρυολόγημα είναι στην πραγματικότητα ένας γενικός όρος για μια ποικιλία ιογενών λοιμώξεων που προκαλούν:
-πονόλαιμο,
-πονοκεφάλους,
-βήχα και,
-φτάρνισμα.
“Οι άνδρες μπορεί να έχουν προδιάθεση να υποφέρουν περισσότερο από αυτά τα συμπτώματα, αν και η ύπαρξη της « ανδρικής γρίπης» είναι θέμα για άλλη μια μέρα”, λέει ο .
Η πιο κοινή ποικιλία κρυολογήματος είναι ο ρινοϊός, ο οποίος ευθύνεται για το 50% περίπου όλων των λοιμώξεων (πήρε το όνομά του όχι απευθείας από το άγριο ζώο, αλλά επειδή το “rhino” σημαίνει “μύτη” στα ελληνικά).
Τα παιδιά μολύνονται συνήθως μεταξύ οκτώ και 12 φορές το χρόνο, ενώ οι ενήλικες περισσότερες από δύο ή τρεις φορές.
Άλλοι ιοί που θεωρούμε επίσης κοινό κρυολόγημα, περιλαμβάνουν:
-τον αδενοϊό,
-τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιό, και,
-τον ιό της γρίπης.
Αλλά για τους περισσότερους επιστήμονες σε αυτόν τον τομέα, η διάσπαση του ρινοϊού είναι η νούμερο ένα πρόκληση.
Μετατόπιση ρινόκερου
Ο ρινοϊός δεν είναι μόνο ένας οργανισμός.
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 160 διαφορετικά στελέχη και είναι εξαιρετικά δύσκολο να φτιάξεις ένα εμβόλιο ή ένα αντιικό που θα τα καλύψει όλα.
Υπάρχουν μόνο περίπου 90 έως 95 αντιιικά φάρμακα συνολικά – πολύ λιγότερα από το οπλοστάσιό μας αντιβιοτικών – και κανένα δεν έχει λάβει άδεια χρήσης κατά του ρινοϊού.
Μερικά δείχνουν κάποια δραστηριότητα έναντι ορισμένων στελεχών, αλλά είναι αναποτελεσματικά έναντι άλλων.
Οι πιθανότητες εμφάνισης ενός αντιικού που μπορεί να σκοτώσει άμεσα όλα τα στελέχη, φαίνονται ελάχιστες προς το παρόν.
Ορισμένες ομάδες σε όλο τον κόσμο εργάζονται σκληρά για να βρουν εναλλακτικές λύσεις – μόλις συνέγραψα ένα έγγραφο ανασκόπησης που τεκμηριώνει την πιο πρόσφατη πρόοδο.
Πολλές ομάδες προσπαθούν να χειραγωγήσουν τις πρωτεΐνες μέσα στα κύτταρα του ξενιστή, καθώς είναι ζωτικής σημασίας για την αναπαραγωγή του ιού.
Αυτός μπορεί να είναι ένας απίστευτα αποτελεσματικός τρόπος για να σταματήσει η εξάπλωση του ιού σε άλλα κύτταρα του σώματος.
Μια συναρπαστική προοπτική προέκυψε πρόσφατα από το Imperial College του Λονδίνου: μια συνθετική ένωση που στοχεύει τα ένζυμα στα κύτταρα που μολύνει ο ιός, γνωστά ως NMT1 και NMT2, και εμποδίζει τη χρήση τους κατά τη διάρκεια της ιικής αντιγραφής.
Μια άλλη ομάδα στον Καναδά εργάζεται σε ενώσεις που μπορούν να αναστείλουν μια διαφορετική κατηγορία ανθρώπινων ενζύμων, που ονομάζονται PI4KB, τα οποία απαιτούνται επίσης για την αναπαραγωγή του ιού.
Αρκετές ομάδες στις ΗΠΑ, καθώς και στο Ινστιτούτο Pirbright στη νότια Αγγλία, εργάζονται σε μια διαφορετική προσέγγιση.
Προσπαθούν να σταματήσουν τη μόλυνση χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα αντισώματα, γνωστά ως εξουδετερωτικά αντισώματα , τα οποία δρουν ενάντια σε διαφορετικές πρωτεΐνες εντός του ιού.
Ωστόσο, ο αριθμός και η ποικιλομορφία των ρινοϊών σε όλο τον κόσμο σημαίνει ότι ένα παγκόσμιο αντίσωμα δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί.
Εμψυχωτική συζήτηση
“Η ερευνητική μου ομάδα προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα από μια άλλη οπτική γωνία.
Εργαζόμαστε σε μια οικογένεια μορίων γνωστών ως αμυντικά πεπτίδια ξενιστή ή αντιμικροβιακά πεπτίδια, τα οποία αποτελούν βασικό μέρος της πρώτης γραμμής ανοσοαπόκρισης των ανθρώπων κατά των ιών.
Εκτός από τον άνθρωπο, βρίσκονται σε πολλά άλλα θηλαστικά, φυτά και έντομα”, σημειώνει ο
Εμείς και άλλοι έχουμε δείξει ότι αυτά τα πεπτίδια μπορούν να σκοτώσουν ένα ευρύ φάσμα βακτηρίων, μυκήτων και ιών.
Για παράδειγμα, μια από τις μελέτες μας έδειξε ότι ένα πεπτίδιο που βρέθηκε στο ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα, γνωστό ως καθελισιδίνη, ήταν απίστευτα αποτελεσματικό στη θανάτωση του ιού της γρίπης σε επίπεδο συγκρίσιμο με τα τρέχοντα φάρμακα κατά της γρίπης.
Πιο πρόσφατα, ερευνήσαμε εάν αυτό το ίδιο ανθρώπινο πεπτίδιο καθελικτίνης θα μπορούσε να σκοτώσει τον ρινοϊό και ήμασταν ενθουσιασμένοι που ανακαλύψαμε ότι το έκανε.
Βρήκαμε ότι οι καθελισιδίνες από άλλα ζώα -όπως οι χοίροι- ήταν επίσης πολύ αποτελεσματικές στη θανάτωση αυτού του ανθρώπινου ιού – αυξάνοντας την προοπτική ότι πεπτίδια από το ανοσοποιητικό σύστημα άλλων θηλαστικών θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την καταπολέμηση αυτής της μόλυνσης.
Ωστόσο, αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα σε μια μακρά πορεία.
Τώρα ελπίζουμε να τροποποιήσουμε αυτά τα πεπτίδια για να τα κάνουμε πιο σταθερά και αποτελεσματικά, όχι μόνο έναντι του ρινοϊού και της γρίπης αλλά και έναντι άλλων ποικιλιών ιών του κρυολογήματος.
Και μέχρι στιγμής όλη η δουλειά μας ήταν μόνο στο εργαστήριο και ενάντια σε ένα μόνο κοινό στέλεχος του ρινοϊού:
–το επόμενο βήμα θα είναι να προχωρήσουμε σε κλινικές δοκιμές σε ζώα και τελικά σε ανθρώπους.
Κάθε μία από τις τρεις προσεγγίσεις που περιγράφηκαν βρίσκεται σε παρόμοιο στάδιο ανάπτυξης.
Είναι πολύ δύσκολο να τεθεί ένα χρονοδιάγραμμα για αυτά τα πράγματα, αλλά είναι όλα πιθανώς περίπου πέντε έως δέκα χρόνια από την πιθανή παραγωγή μιας βιώσιμης θεραπείας.
Ωστόσο, όταν έρθει επιτέλους η μέρα που η επιστήμη θα αντιμετωπίσει το κοινό κρυολόγημα, θα πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί.
Αξίζει να κάνουμε έναν παραλληλισμό με τα αντιβιοτικά: όπως η αντίσταση στα αντιβιοτικά είναι ένα όλο και πιο σοβαρό πρόβλημα, το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τις θεραπείες με ιούς.
Δεν θα ήταν λοιπόν συνετό να αρχίσουμε να κάνουμε τη «θεραπεία του κρυολογήματος» σε όλους όσους έχουν κρυολόγημα.
“Αντίθετα, θα πρότεινα να το κρατήσετε για όσους το χρειάζονται περισσότερο, όπως οι ασθματικοί και εκείνοι με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.
Οι υπόλοιποι από εμάς θα πρέπει πιθανώς να συνεχίσουμε να καταπολεμούμε το κρυολόγημα με τον πιο αργό παραδοσιακό τρόπο – κουτιά με χαρτομάντιλα, τη φυσική άμυνα του σώματος και πολλά ζεστά ροφήματα“, καταλήγει ο .
