Η ακράτεια ούρων είναι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα υγείας, κυρίως στον ηλικιωμένο πληθυσμό.
Με την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και τη γήρανση της κοινωνίας μας, το πρόβλημα αυτό αναμένεται να διογκωθεί περισσότερο στις προσεχείς δεκαετίες.
Αν και η ακράτεια δεν αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την επιβίωση των ηλικιωμένων, αποτελεί ένα κοινωνικό, κυρίως, πρόβλημα που τους οδηγεί σε κοινωνική απομόνωση, αποτελώντας ταυτόχρονα τον τέταρτο κατά σειρά παράγοντα ελάττωσης της ποιότητας ζωής αυτών των ασθενών.
Μόλις το 20% περίπου των ηλικιωμένων αντρών με ακράτεια ούρων λαμβάνουν την πρέπουσα ιατρική αντιμετώπιση, είτε επειδή οι ίδιοι δεν αναφέρουν το πρόβλημα είτε επειδή ο ιατρός δεν το συζητά μαζί τους.
Διάγνωση
“Γενικά, στους ηλικιωμένους άντρες η διάγνωση και η θεραπεία της ακράτειας ούρων συμπεριλαμβάνει τις ίδιες μεθόδους που εφαρμόζονται σε νεότερους ασθενείς.
Το εύρος των διαγνωστικών εξετάσεων, όσο και ο βαθμός επεμβατικότητας της θεραπείας θα πρέπει να εξατομικεύεται αναλόγως της ηλικίας και της γενικής κατάστασης των πασχόντων”, αναφέρει ο Παρασκευάς Σιδηρόπουλος, ουρολόγος, Διευθυντής Β’ Ουρολογικό Τμήμα Ερρίκος Ντυνάν Hospital Center
–Ο υπερηχογραφικός έλεγχος με προσδιορισμό της χωρητικότητας της κύστεως, του υπολείμματος ούρων και του μεγέθους του προστάτη, και η τήρηση ενός ημερολογίου ούρησης σε συνεργασία με έναν εξειδικευμένο ουρολόγο είναι συνήθως αρκετά,
–Πιο επεμβατικές διαγνωστικές εξετάσεις, όπως ο ουροδυναμικός έλεγχος και η κυστεοσκόπηση έχουν θέση μόνο σε ασθενείς με καλή γενική κατάσταση, που είναι ικανοί να δεχθούν και πιο επεμβατικού τύπου θεραπείες.
Θεραπεία
Η θεραπεία προσαρμόζεται ανάλογα του αιτίου της ακράτειας και του αν ο ασθενής μπορεί να συμμετέχει ενεργά σ’ αυτή.
Σε υπερλειτουργική κύστη (επιτακτικού τύπου ούρηση με συχνουρία και νυχτουρία) με συνοδό ακράτεια στη θεραπεία των ηλικιωμένων ασθενών χορηγούνται πλέον, με πολύ καλά αποτελέσματα και χαμηλές παρενέργειες, οι β₃ – αγωνιστές.
Όταν η υπερτροφία του προστάτη αποτελεί την κύρια αιτία ακράτειας ούρων (από υπερπλήρωση κύστεως), η θεραπεία είναι είτε φαρμακευτική είτε, σε όσους είναι σε καλή γενική κατάσταση, η χειρουργική διουρηθρική αφαίρεση του προστάτη.
“Η τελευταία πραγματοποιείται πλέον με καινούριες τεχνικές (διπολική διαθερμία = TURis), που ελαττώνουν σημαντικά την αιμορραγία, καθώς και τη χρονική διάρκεια παραμονής του ασθενή στο νοσοκομείο”, εξηγεί ο κ. Σιδηρόπουλος.
Στους ηλικιωμένους ασθενείς με ακράτεια που δεν δύναται να αντιμετωπιστούν διαφορετικά λόγω της κακής γενικής κατάστασης, η αντιμετώπιση γίνεται με μόνιμους ή περιπεϊκούς καθετήρες.
“Οι περιπεϊκοί καθετήρες έχουν το πλεονέκτημα της εύκολης εφαρμογής τους, δεν προκαλούν ερεθιστικά συμπτώματα στην ουρήθρα και ελαττώνουν σημαντικά τον αριθμό επεισοδίων ουρολοιμώξεων σε σχέση με τους μόνιμους ουροκαθετήρες”, καταλήγει ο κ. Σιδηρόπουλος
