ΛΣΥLVM a holy space within. Εστιάζοντας στον κοινωνικό στιγματισμό των ψυχικών ασθενειών

Στο πλαίσιο της σημερινής κατάστασης της καραντίνας και του εγκλεισμού που η πανδημία επιβάλλει, η δράση αυτή τολμά να θέσει το ερώτημα: μπροστά στην απόλυτη μοναξιά, πώς θα σε προστάτευες;

Ποιος είναι αυτός ο ιερός κοινός τόπος, όπου μπορούμε όλοι μαζί να συναντηθούμε;

Πραγματοποιείται σε συνεργασία – συμπαραγωγή με την Πανελλαδική Ένωση για την Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση και την Επαγγελματική Επανένταξη (ΠΕΨΑΕΕ) και την πλατφόρμα AEJAA, έχει επιχορηγηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και έχει τεθεί υπό την Αιγίδα του.

Η δράση ,ΛΣΥLVM a holy space within είναι ένα έργο μουσικού cyber theater που μπορεί να παρουσιαστεί σε δύο εκδοχές, διαδικτυακή και φυσική.

Η διαδικτυακή εκδοχή (θέατρο του εγκλεισμού) παρουσιάζεται live στις 18 και 19 Ιανουαρίου στη διαδικτυακή πλατφόρμα AEJAA και θα παρουσιαστεί ξανά το Μάρτιο.

Η δράση ΑΣΥLVM, a holy space within, όμως, είναι ένα μεγαλύτερο εγχείρημα από μια παράσταση στο διαδίκτυο.

Είναι ένας διαδικτυακός καλλιτεχνικός χώρος (διαδραστική ιστοσελίδα) – digital installation (ψηφιακή εγκατάσταση), όπου έχουν συγκεντρωθεί και ακόμα συγκεντρώνονται και εξελίσσονται, ως work in progress, αποτυπώματα των ανθρώπων που βιώνουν την πρωτόγνωρη συνθήκη του περιορισμού της κοινωνικής ζωής και επικοινωνίας, της κοινωνικής αποστασιοποίησης, της απουσίας της φυσικής παρουσίας.

Εκεί ο θεατής – επισκέπτης μπορεί να περιηγηθεί στα καλλιτεχνικά υλικά (κείμενα, μουσικές, συζητήσεις, εικαστικά, βίντεο) της παράστασης, που προέκυψαν κατά τη διάρκεια των προβών.

Σε συγκεκριμένες ημερομηνίες (18 και 19 Ιανουαρίου 2021) μπορεί να παρακολουθεί την παράσταση ζωντανά από το σπίτι του μέσω της συνεργαζόμενης πλατφόρμας AEJAA, και μετά τις 20 Ιανουαρίου on demand μέσω της ιστοσελίδας της δράσης http://asylum-holyspace.eu.

Το έργο ΑΣΥLVM, a holy space within θεματικά εστιάζει στο στίγμα του ψυχικού νοσήματος και στη σύνδεσή του με τη συνθήκη της καραντίνας μπροστά στην οποία είμαστε όλοι ίσοι και χωρίς παρελθόν.

Ο θεατής παρακολουθεί την χαλαρή και κάπως αφηρημένη, ποιητική αφήγηση ενός ανθρώπου που υφίσταται έναν ακούσιο και αδικαιολόγητο (γι’ αυτόν τουλάχιστον) εγκλεισμό και το προσωπικό εσώτερο ταξίδι του ανθρώπου αυτού – ενός ανθρώπου που στη θέση του θα μπορούσε να είναι ο καθένας.

Η ιδιότυπη αυτή περιήγηση στον ψυχισμό περνάει μέσα από κείμενα και ποιήματα του Franz Kafka, της Jeanette Winterson, του Vaslav Nijinsky, του Γιώργου Φαλελάκη, του Rumi, αλλά και κείμενα, ποιήματα, αυτοσχεδιασμούς, συζητήσεις, ενδιαφέροντα και ανησυχίες των συντελεστών της παράστασης, όλα μαζί επεξεργασμένα τελικά σε μία συνειρμική ροή λόγου, που συνοδεύεται από πρωτότυπα μουσικά τοπία και τραγούδια συντεθειμένα ειδικά για την παράσταση.

Για αυτή την πρωτότυπη σύνθεση συνεργάστηκαν ισότιμα καλλιτέχνες με ή χωρίς παρελθόν ψυχικής νόσου, σε ένα πλαίσιο όπου ο εγκλεισμός και η μοναξιά που επέφερε η πανδημία ανέστρεψε τους ρόλους που μέχρι τώρα κοινωνικά ίσχυαν στον τομέα του ψυχικού νοσήματος.

Τώρα πιο πολύ από ποτέ είμαστε έτοιμοι να «ακούσουμε» και να «διδαχτούμε» από συνανθρώπους μας που έχουν την εμπειρία της κοινωνικής απομόνωσης και αποστασιοποίησης, σκύβοντας συνάμα πάνω στις αιτίες που δημιούργησαν όλη αυτή τη μοναξιά και προσπαθώντας, αφού τις κατανοήσουμε, να τις αντιμετωπίσουμε.

Τώρα πιο πολύ από ποτέ αισθανόμαστε ότι πρέπει να είμαστε όλοι μαζί, να μάθουμε ο ένας από τον άλλο και να προχωρήσουμε σε νέες λύσεις, εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες που μας δίνει η τεχνολογία πρακτικά, δημιουργώντας μια καινούργια σελίδα στην κοινωνική αλληλεγγύη, αναλαμβάνοντας οι ίδιοι να φτιάξουμε ένα μέλλον με νέους όρους, που πιθανώς μέχρι στιγμής δεν φανταζόμασταν.

Tώρα πιο πολύ από ποτέ είναι ανάγκη να αφήσουμε την φαντασία μας να μας οδηγήσει.

Εξετάζει την πολυπρισματική φύση της ανθρώπινης εμπειρίας, εξερευνά τους διαύλους επικοινωνίας του προσωπικού κόσμου με τον συλλογικό, επιζητά την κατάλυση του στιγματισμού και της περιθωριοποίησης και αναζητά ένα δρόμο πρόνοιας και προστασίας, όπου το φαντασιακό, το αγωνιώδες, το περιθωριοποιημένο, το επικίνδυνο ίσως, συνομιλεί και ενδυναμώνει το συλλογικό και το κοινωνικά «αποδεκτό».

Τι είναι (ψυχική) ασθένεια και πόσο μακριά βρίσκεται από τον μέσο πολίτη;

Στο πλαίσιο της σημερινής κατάστασης της καραντίνας και του εγκλεισμού που η πανδημία επιβάλλει, η δράση αυτή τολμά να θέσει το ερώτημα: μπροστά στην απόλυτη μοναξιά, πώς θα σε προστάτευες;

Ποιος είναι αυτός ο ιερός κοινός τόπος, όπου μπορούμε όλοι μαζί να συναντηθούμε;