Η αγάπη ενός ατόμου για τη φύση είναι εν μέρει κληρονομική, έδειξε μια μεγάλης κλίμακας μελέτη διδύμων.
Επιστήμονες από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης μελέτησαν πόσο χρόνο περνούσαν τα δίδυμα σε φυσικούς χώρους σε σύγκριση μεταξύ τους, και διαπίστωσαν ότι μοιράζονταν το ίδιο επίπεδο επιθυμίας να βρίσκονται στη φύση.
«Ο λόγος που αποφασίσαμε να το μελετήσουμε σε δίδυμα είναι ότι θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την κληρονομικότητα με βάση τις γενετικές ομοιότητες σε πανομοιότυπα δίδυμα (100%) έναντι γενετικών ομοιοτήτων σε μη πανομοιότυπα δίδυμα (50%)», δήλωσε ο Chia-chen Chang, επικεφαλής της μελέτης.
«Αν ένα χαρακτηριστικό, [όπως η] επιθυμία να είσαι στη φύση, είναι σαφώς πιο παρόμοιο μεταξύ πανομοιότυπων διδύμων παρά μη πανομοιότυπων διδύμων, τότε αυτό θα υποδηλώνει ότι ένα χαρακτηριστικό είναι κληρονομικό». εξήγησε.
Στην συνέχεια είπε ότι όσοι ζουν σε αστικά περιβάλλοντα χωρίς πρόσβαση στη φύση θα μπορούσαν να καταλήξουν να την εκτιμούν λιγότερο, εξηγώντας:
«Δεν το δοκιμάσαμε αυτό στη μελέτη μας, αλλά είναι πιθανό επειδή προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι το να περνάς χρόνο στη φύση συνδέεται στην αυξημένη αγάπη για τη φύση».
Χρησιμοποιώντας το μητρώο TwinsUK, οι ερευνητές εξέτασαν 1.153 ζεύγη διδύμων – πανομοιότυπων και μη – σχετικά με το πώς βίωσαν τη φύση.
Ζητήθηκε από τα δίδυμα να βαθμολογήσουν την εξοικείωση και την επιθυμία τους να βρίσκονται στη φύση και πόσο συχνά επισκέπτονται φυσικούς χώρους, όπως δημόσια πάρκα και ιδιωτικούς κήπους.
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο Plos Biology , διαπίστωσε ότι τα πανομοιότυπα (μονοζυγωτικά) δίδυμα, που μοιράζονται σχεδόν το 100% των γονιδίων τους, ήταν πιο παρόμοια μεταξύ τους ως προς τον προσανατολισμό τους προς τη φύση, και πόσο συχνά επισκέπτονταν τη φύση σε σύγκριση με τα αδελφικά (διζυγωτικά) δίδυμα. που μοιράζονται περίπου το 50% του γενετικού τους υλικού.
Ωστόσο, η κληρονομικότητα μειώθηκε με την ηλικία, δείχνοντας ίσως ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως η πρόσβαση στη φύση και τους χώρους πρασίνου προκαλούν την αγάπη για την ύπαιθρο καθώς μεγαλώνει κανείς.
Ενώ προηγούμενες μελέτες έχουν βρει ότι το να περνάς χρόνο σε φυσικούς χώρους βελτιώνει την ψυχική ευεξία, αυτό διαφέρει από άτομο σε άτομο.
Για πρώτη φορά, λένε οι ερευνητές, αυτή η μελέτη έδειξε γιατί συμβαίνει αυτό υποδηλώνοντας ότι είναι πιθανό να υπάρχει ένα γενετικό συστατικό στις προδιαθέσεις μας προς τη φύση και στην πιθανότητα να επισκεφτούμε φυσικούς χώρους.
Αν και η εγγύτητα στη φύση αυξάνει την πιθανότητα να την εκτιμήσουν, όσοι έχουν έντονη διάθεση να απολαύσουν τη φύση μπορεί να την αναζητήσουν ενεργά, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ταξίδι.
Οι συγγραφείς πρόσθεσαν ότι απαιτείται διαφορετικός πολεοδομικός σχεδιασμός για την παροχή πρόσβασης στους φυσικούς χώρους – και τα οφέλη που προσφέρουν – για όλους.
«Το να περνάς χρόνο στη φύση συνδέεται με καλύτερη υγεία και ευεξία», πρόσθεσε ο Τσανγκ.
«Μια δίδυμη μελέτη δείχνει ότι η επιθυμία ενός ατόμου να βρίσκεται στη φύση και πόσο συχνά το βιώνει επηρεάζονται τόσο από τα γονίδια όσο και από τις προσωπικές εμπειρίες».
Η βάση δεδομένων TwinsUK δημιουργήθηκε από τον καθηγητή Tim Spector από το King’s College του Λονδίνου το 1992 για να διερευνήσει τη συχνότητα εμφάνισης της οστεοπόρωσης και άλλων ρευματικών παθήσεων σε αρκετές εκατοντάδες πανομοιότυπα δίδυμα, αλλά η ομάδα περιλαμβάνει τώρα περισσότερα από 15.000 πανομοιότυπα και μη δίδυμα από όλο το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η έρευνα έχει επεκταθεί και περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές συνθήκες.
Σύνδεσμος για το άρθρο: https://www.theguardian.com/science/2022/feb/03/love-of-nature-is-in-the-genes-say-scientists?
