Οι άνθρωποι που, σε διάστημα μιας δεκαετίας, εμφανίζουν αύξηση στον αριθμό των παλμών της καρδιάς τους σε φάση ηρεμίας, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο θανάτου από ισχαιμικό επεισόδιο, αλλά και από άλλες αιτίες.
Η έρευνα που έκαναν νορβηγοί επιστήμονες αναδεικνύει για πρώτη φορά ότι δεν αρκεί να έχει κανείς υπό έλεγχο τους παλμούς του, πρέπει αυτό να συμβαίνει και σε βάθος χρόνου.
Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Νορβηγικού Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας στο Τροντχάιμ, με επικεφαλής τον Ούρλικ Γουίσλοφ μελέτησαν περίπου 30.000 άνδρες και γυναίκες που δεν είχαν κάποιο γνωστό καρδιαγγειακό πρόβλημα.
Στη διάρκεια 12 ετών, περίπου 3.000 άτομα πέθαναν, από τους οποίους 975 από καρδιαγγειακή πάθηση και 388 ειδικότερα από ισχαιμικό επεισόδιο.
Η μελέτη έδειξε ότι όσοι είχαν κάτω των 70 παλμών το λεπτό στην αρχή της έρευνας, αλλά μετά από 12 χρόνια είχαν αυξήσει τους καρδιακούς παλμούς τους σε πάνω από 85 είχαν 90% αυξημένο κίνδυνο θανάτου από έμφραγμα σε σχέση με όσους και στις δύο μετρήσεις, παρά τη διαφορά των 12 ετών, είχαν πάντα κάτω από 70 παλμούς. Αυτό το αυξημένο ποσοστό κινδύνου ισοδυναμεί με εννέα πρόσθετους θανάτους ανά 10.000 ανθρώπους ετησίως.
Υπάρχουν ενδείξεις από προηγούμενες μελέτες ότι η ύπαρξη υψηλών καρδιακών παλμών σε φάση ηρεμίας σχετίζεται με αυξημένη πιθανότητα καρδιαγγειακής νόσου και θανάτου, ανεξάρτητα από άλλους παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Έως τώρα ήταν άγνωστο αν η αύξηση των παλμών της καρδιάς με το πέρασμα του χρόνου αποτελεί επίσης παράγοντα αυξημένου κινδύνου, κάτι που η νέα έρευνα δείχνει πως όντως συμβαίνει.
