Ένα νέο έγγραφο που δημοσιεύθηκε στο Διαδίκτυο της Αμερικανικής Θωρακικής Εταιρείας, εξετάζει στρατηγικές αερισμού και φαρμακευτικής αγωγής που μπορούν να βοηθήσουν στην αποφυγή ψυχολογικού τραύματος για σοβαρούς επιζώντες COVID-19 που υποβάλλονται σε θεραπεία για σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας (ARDS) με μηχανικό αερισμό.
Στο “Air Hunger and Psychological Trauma in Ventilated COVID-19 Patients: An Urgent Problem”, ο Richard Schwartzstein, MD και συν-συγγραφείς εξετάζουν την ιατρική βιβλιογραφία και συγκρίνουν τεκμηριωμένες πρακτικές με ξεπερασμένες ή λανθασμένες πρακτικές που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται.
Αυτές οι ξεπερασμένες πρακτικές μπορεί να οδηγήσουν σε ψυχολογικό τραύμα για ασθενείς που πάσχουν από «πείνα στον αέρα» – αίσθημα σοβαρής αναπνοής – λόγω στρατηγικών αερισμού που προστατεύουν τους πνεύμονες αλλά μπορεί να προκαλέσουν άλλα προβλήματα.
“Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι οι πνεύμονες που τραυματίζονται από λοίμωξη που οδηγεί σε ARDS και αναπνευστική ανεπάρκεια μπορεί να τραυματιστούν περαιτέρω εάν το μέγεθος της αναπνοής που παρέχεται από τον αναπνευστήρα είναι πολύ μεγάλο ή η πίεση που χρησιμοποιείται για να διογκώσει τον πνεύμονα είναι πολύ μεγάλη”, δήλωσε ο Δρ Schwartzstein , επικεφαλής, πνευμονική, κρίσιμη περίθαλψη και ιατρική ύπνου, Beth Israel Deaconess Medical Center και καθηγητής ιατρικής, Harvard Medical School.
«Έτσι, διαχειριζόμαστε αυτούς τους ασθενείς με χαμηλά μεγέθη αναπνοής για να προσπαθήσουμε να προστατεύσουμε τους πνεύμονές τους από πρόσθετες βλάβες.
Αυτό όμως κάνει την αίσθηση της «πείνας για αέρα» πολύ χειρότερη.
Όταν η επιθυμία για αναπνοή είναι πολύ υψηλή, όπως μπορεί να είναι με άσκηση ή λοίμωξη, ένα άτομο αναπτύσσει συχνά μια αίσθηση πείνας στον αέρα ή μια έντονη ώθηση για αναπνοή, καθώς και αύξηση του αριθμού των αναπνοών ανά λεπτό και του μεγέθους της αναπνοής υπό αυτές τις συνθήκες, ο περιορισμός του μεγέθους της αναπνοής μπορεί να επιδεινώσει την αίσθηση της δυσφορίας της αναπνοής.
Εξετάζοντας πρόσφατες αναφορές ασθενών με σοβαρές μολύνσεις COVID-19 που εισήχθησαν σε ΜΕΘ στο Σιάτλ, καθώς και τις ΜΕΘ των συγγραφέων στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης και στο Ιατρικό Κέντρο Beth Israel Deaconess, το 88-91 τοις εκατό των ασθενών είχαν δύσπνοια πριν από τη διασωλήνωση και μηχανικό αερισμό.
Οι συγγραφείς δήλωσαν, «Με την πιθανότητα εκατοντάδες χιλιάδες ασθενείς με αναπνοή σε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια αυτής της πανδημίας να απαιτούν μηχανικό αερισμό χαμηλού παλιρροϊκού όγκου, ανησυχούμε για την πιθανότητα μαζικού ψυχολογικού τραύματος μεταξύ των επιζώντων, που προκαλείται από την αγωγή χωρίς θεραπεία. πείνα στον αέρα.
” Η έρευνα έχει δείξει ότι μεταξύ των επιζώντων της ICU, η εμπειρία της πείνας στον αέρα συχνά σχετίζεται με διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD).
Ο Δρ Schwartzstein και οι συνάδελφοί του πιστεύουν ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί.
«Οι γιατροί που θεραπεύουν ARDS λόγω του COVID-19, μερικοί από τους οποίους μπορεί να μην είναι συνηθισμένοι στη θεραπεία ασθενών με αναπνευστική ανεπάρκεια, πρέπει πρώτα να γνωρίζουν το πρόβλημα και, στη συνέχεια, να εξετάζουν τρόπους με τους οποίους μπορεί να βελτιωθεί η πείνα στον αέρα.»
Ο Δρ Schwartzstein επισημαίνει μια λανθασμένη πεποίθηση, ότι η παράλυση μειώνει την δύσπνοια.
Ως αποτέλεσμα, οι ασθενείς συχνά αντιμετωπίζονται με νευρομυϊκά αποκλειστικά φάρμακα, τα οποία χρησιμεύουν ως μυοχαλαρωτικά, για την ελαχιστοποίηση του πνευμονικού τραυματισμού.
«Αυτό δεν μειώνει την πείνα στον αέρα», είπε.
Η παράλυση μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση και να αποτρέψει τον ασθενή να επικοινωνήσει ή να δείξει την ενόχληση του.
Ενώ οι ασθενείς είναι συχνά κατασταλμένοι, τα περισσότερα ηρεμιστικά που έχουν μελετηθεί δεν ανακουφίζουν την δύσπνοια.
Οι ερευνητές αναφέρονται σε μελέτες σχετικά με τη χρήση οπιούχων για αυτούς τους ασθενείς: «Τα οπιούχα είναι ο πιο αξιόπιστος παράγοντας για τη συμπτωματική ανακούφιση της πείνας στον αέρα – φαίνεται ότι δρουν τόσο μέσω της κατάθλιψης της αναπνευστικής κίνησης όσο και μέσω της ανόδου των αντιληπτικών οδών, όπως κάνουν με τον πόνο».
«Υπήρξε μια τάση να εξισώνεται η« καταστολή »με ένα αποτέλεσμα« αντι-δύσπνοιας »και η ώθηση ήταν η χρήση καταστολής κυρίως επειδή οι ασθενείς είναι συχνά ανήσυχοι και ταραγμένοι όταν αντιμετωπίζονται με μηχανικό αερισμό», δήλωσε ο Δρ Schwartzstein.
«Γνωρίζουμε τώρα ότι πολλά ηρεμιστικά δεν ανακουφίζουν τη δύσπνοια και καλούμε τους γιατρούς να χρησιμοποιούν οπιούχα για δύσπνοια και ηρεμιστικά, όταν χρειάζεται, για άγχος και διέγερση»
