Η ηπατίτιδα είναι η φλεγμονή του ήπατος και μπορεί να προκληθεί από ιούς, φάρμακα ή αλκοόλ, αν και η πιο συχνή αιτία είναι οι ιοί.
Σε αυτή την περίπτωση πρόκειται για ιογενή ηπατίτιδα.
Υπάρχουν διάφοροι τύποι ιογενούς ηπατίτιδας, οι πιο συνηθισμένοι εκ των οποίων είναι η ηπατίτιδα Α, Β και C.
Μπορεί να ακούσετε για παράδειγμα για μια επιδημία ηπατίτιδας Α λόγω μολυσμένων τροφίμων.
Συμπτώματα της ηπατίτιδας
Εάν η λοίμωξη γίνει χρόνια, όπως συμβαίνει με την ηπατίτιδα Β και C, δηλαδή η λοίμωξη διαρκεί περισσότερο από κάποιους μήνες, μπορεί να αρχίσουν τα συμπτώματα και τα σημάδια της χρόνιας ηπατικής νόσου.
Πολύ συχνά η έναρξη της ηπατίτιδας, η οξεία φάση, δεν συνδέεται με συμπτώματα ή σημεία, αλλά όταν αυτά εμφανίζονται, είναι συνήθως γενικά και περιλαμβάνουν:
- κόπωση
- ναυτία
- μειωμένη όρεξη
- ήπιο πυρετό
- ήπιο κοιλιακό άλγος
Εάν η λοίμωξη γίνει χρόνια, όπως συμβαίνει με την ηπατίτιδα Β και C, δηλαδή η λοίμωξη διαρκεί περισσότερο από κάποιους μήνες, μπορεί να αρχίσουν τα συμπτώματα και τα σημεία της χρόνιας ηπατικής νόσου. Σε αυτό το σημείο, το ήπαρ συχνά έχει υποστεί σοβαρή βλάβη.
Ποια είναι η πιο βαριά μορφή ηπατίτιδας
Όπως προαναφέρθηκε, υπάρχουν τρεις κύριοι τύποι ηπατίτιδας: ηπατίτιδα Α, Β και C.
Η ηπατίτιδα C μπορεί να είναι πιο σοβαρή και είναι η πιο θανατηφόρα, αλλά ακόμη και όσοι πάσχουν από οξεία νόσο μπορούν να αναρρώσουν χωρίς μόνιμη ηπατική βλάβη.
Έως και το 70% των ατόμων που έχουν μολυνθεί με ηπατίτιδα C αναπτύσσουν χρόνια ηπατική νόσο και έως και το 20% αναπτύσσουν κίρρωση.
Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου Ασθενειών, έως και 5% των ασθενών με ηπατίτιδα C θα πεθάνουν από κίρρωση ή καρκίνο του ήπατος.
Η ηπατίτιδα Α σπάνια είναι θανατηφόρα
Διαφορετικά αντιιικά φάρμακα εγκρίνονται και συνιστώνται για διαφορετικούς γονότυπους, με βάση την αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητά τους σε κλινικές δοκιμές.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα επειδή η συνιστώμενη θεραπεία για κάθε γονότυπο αλλάζει συχνά, καθώς νέα φάρμακα και νέες έρευνες καθίστανται διαθέσιμες. Τα φάρμακα πρέπει να λαμβάνονται μόνο υπό την επίβλεψη ειδικού ηπατολόγου.
Με τις νεότερες μορφές αντιικής θεραπείας, οι πιο συνηθισμένοι τύποι χρόνιας ηπατίτιδας C μπορούν να θεραπευτούν στα περισσότερα άτομα.
Η θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας C έχει περάσει από διάφορες γενιές φαρμάκων. Μέχρι πρόσφατα, η θεραπεία περιοριζόταν στην ιντερφερόνη άλφα-2b ή στην πεγκιντερφερόνη άλφα-2b και στη ριμπαβιρίνη.
Η ιντερφερόνη και η πεγκιντερφερόνη χορηγούνται υποδόρια, ενώ η ριμπαβιρίνη λαμβάνεται από το στόμα. Αυτή η συνδυασμένη θεραπεία χρησιμοποιείται σπάνια σήμερα, καθώς συνιστάται μόνο για τους λιγότερο συνηθισμένους γονότυπους του ιού της ηπατίτιδας C.
Από το 2010 χρησιμοποιούνται τα αντιιικά φάρμακα άμεσης δράσης. Η δεύτερη γενιά αντιικών φαρμάκων για την ηπατίτιδα C ήταν οι αναστολείς της πρωτεάσης τελαπρεβίρης και μποσεπρεβίρης, που λαμβάνονται και οι δύο από το στόμα. Αυτά χρησιμοποιήθηκαν σε συνδυασμό με τα προηγούμενα φάρμακα για την αύξηση της αποτελεσματικότητας. Αυτά τα φάρμακα δεν χρησιμοποιούνται επίσης πλέον ευρέως και έχουν αντικατασταθεί από καλύτερες επιλογές.
Καθώς έχουμε μάθει περισσότερα για τον τρόπο με τον οποίο ο ιός της ηπατίτιδας C πολλαπλασιάζεται (αναπαράγεται) μέσα στα ηπατικά κύτταρα, νέα φάρμακα συνεχίζουν να αναπτύσσονται για να παρεμβαίνουν σε αυτόν τον πολλαπλασιασμό σε διάφορα στάδια.
Ως εκ τούτου, οι επιστήμονες δεν σκέφτονται πλέον με όρους γενεών φαρμάκων, αλλά με όρους κατηγοριών δράσης. Η έρευνα και η ανάπτυξη αυτών των αντιιικών άμεσης δράσης συνεχίζεται, με νέους παράγοντες να έρχονται στην αγορά κάθε λίγους μήνες. Κάθε κατηγορία βελτιώνεται και επεκτείνεται με την προσθήκη νέων φαρμάκων, τα οποία είναι ασφαλέστερα και αποτελεσματικότερα.