Οι αυτοάνοσες παθήσεις χαρακτηρίζονται από μία διάσπαση στην ανοσολογική αυτο-ανεκτικότητα (self tolerance) που μπορεί να ξεκινήσει από έναν επαγωγικό παράγοντα, (stress, γονιδιακό ή περιβαντολλογικό κ.ά)
Ένα νόσημα χαρακτηρίζεται ως αυτοάνοσο, όταν μεταξύ άλλων:
- Η ασθένεια συσχετίζεται με γονίδια που ρυθμίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα
- Στην παθογένεια συμμετέχει η παρουσία αυτό-αντισωμάτων και αυτοαντιδρώντων Τ – λεμφοκυττάρων,
- Η μεταφορά Τ – λεμφοκυττάρων ή αντισωμάτων αναπαράγει την ασθένεια σε άτομα προηγουμένως υγιή.
“Οι αυτοάνοσες ασθένειες αρχίζουν νωρίς στην παιδική ηλικία, όπου σχεδόν το 20% των ατόμων ηλικίας κάτω των 6 ετών έχουν ήδη άλλα νοσήματα εκτός του διαβήτη τύπου 1“, αναφέρει η κ. Ελένη Κομνηνού Ρευματολόγος, Διευθύντρια Κλινικής Αυτοάνοσων Ρευματικών Παθήσεων Μetropolitan General.
Ο Σ.Δ.1 συνοδεύεται συχνά από άλλα αυτοάνοσα νοσήματα
Ο Σακχαρώδης Διαβήτης είναι μια ετερογενής μεταβολική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από κοινό χαρακτηριστικό της χρόνιας υπεργλυκαιμίας με διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων, του λίπους και των πρωτεϊνών .
Η αυτοάνοση φλεγμονή με τη μεσολάβηση Τ – λεμφοκυττάρων αποτελεί τη βάση του διαβήτη τύπου 1, της Ρευματοειδούς Αρθρίτιδας και της Πολλαπλής Σκλήρυνσης.
Η καταστροφή των β κυττάρων που προκαλείται από την αυτοανοσία είναι η υποκείμενη αιτία του Σ.Δ. 1, ενώ πιο λεπτές μειώσεις της κυτταρικής μάζας και της λειτουργικής βλάβης παρατηρούνται στον Σ.Δ.2.
Τα Β -λεμφοκύτταρα
“Τα Β- λεμφοκύτταρα εμπλέκονται στην φλεγμονή και σχετίζονται με την αντίσταση στην ινσουλίνη στην παχυσαρκία και τον Σ.Δ. 2 (T2D).
O Σακχαρώδης Διαβήτης περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα αλληλεπικαλυπτόμενων φαινότυπων .
Οι νεότερες θεωρίες επιχειρούν να γεφυρώσουν την απόσταση μεταξύ των δύο κύριων τύπων (ΣΔΤ1 και ΣΔΤ2)”, σημειώνει η κ. Κομνηνού.
Στο σταυροδρόμι μεταξύ τους, ο LADA( Latent Αutoimmune Diabetes of the Αdult ), γεφυρώνει τους δύο τύπους και φωτίζει την παθογένειά τους.
- όρος latent autoimmune diabetes of the adult (LADA) εισήχθη το 1995 για να καθορίσει την υποομάδα των ασθενών με διαβήτη ενηλίκων – που ταξινομούνται κλινικά – ως προς τα άτομα με Σ.Δ.2 , αλλά εξετάστηκαν θετικά για διάφορα αυτοαντισώματα των νησιδίων. Πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση, το 80% των ασθενών με LADA προχωρούν στην εξάρτηση από την ινσουλίνη .
Παθήσεις θυροειδούς
“Η πιο κοινή συνυπάρχουσα οργάνο-ειδική αυτοάνοση νόσος σε ασθενείς με Σ.Δ.1 είναι οι αυτοάνοσες παθήσεις του θυρεοειδούς .
Η συχνότητά τους εκτιμάται σε > 90% μεταξύ των ασθενών με Σ.Δ.1 και άλλα αυτοάνοσα νοσήματα”, λέει η κ. Κομνηνού.
Συμπερασματικά
Τα άτομα με Σ.Δ.1 θα πρέπει να εξετάζονται για άλλες αυτοάνοσες παθήσεις -ιδίως για κοιλιοκάκη / θυρεοειδή και Ρευματοειδή Αρθρίτιδα.
Ο διαβήτης τύπου 2 βρίσκεται σε διαδικασία επαναπροσδιορισμού ως αυτοάνοσης νόσου και όχι απλώς ως μεταβολικής διαταραχής , γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε νέες θεραπείες για τον διαβήτη που στοχεύουν στο ανοσοποιητικό σύστημα αντί να καταβάλλεται προσπάθεια να ελεγχθεί το σάκχαρο του αίματος.
“Εάν ο Σ.Δ.Τ 2 είναι αυτοάνοση νόσος, θα μπορούσε να αλλάξει η στρατηγική θεραπείας.
Θα μπορούσε να εξεταστεί η προσθήκη στην θεραπεία του Σ.Δ. των ανοσοτροποποιητικών φαρμάκων, τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως στην θεραπεία των Αυτοάνοσων Νοσημάτων“, καταλήγει η κ. Κομνηνού.