Η χορήγηση αγωγής με θυροξίνη αποτελεί ένα ερωτηματικό καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη ξεκινούν την αγωγή και συνήθως τη συνεχίζουν δια βίου, χωρίς να είναι καλά τεκμηριωμένος ο λόγος χορήγησης.
Πράγματι, σήμερα η θυροξίνη αποτελεί το πρώτο φάρμακο σε κυκλοφορία στις ΗΠΑ και το τρίτο στο Ηνωμένο Βασίλειο.
“Πλην όμως η μακροχρόνια λήψη θυροξίνης σχετίζεται με κακή ποιότητα ζωής, αλληλεπίδραση με άλλα φάρμακα, διαταραχές απο το καρδιαγγειακό και οστεοπόρωση, καθιστώντας υποχρεωτική την αναθεώρησης της λήψης αγωγής σε όσους την λαμβάνουν και ιδιαίτερα στα άτομα τρίτης ηλικίας”, αναφέρει ο Σαράντης Λιβαδάς πρώην Αποκλειστικός Συνεργάτης Ενδοκρινολόγος στο Metropolitan Hospital
Το κλινικό ερώτημα
Το κλινικό ερώτημα πότε να διακόπτουμε την αγωγή σε ασθενή που λαμβάνει θυροξίνη έχει αρχίσει να απασχολεί την επιστημονική κοινότητα χωρίς να υπάρχουν σαφείς κατευθυντήριες οδηγίες.
Σε Παναμερικανικό Συνέδριο Ενδοκρινολογίας παρουσιάστηκε μια εργασία που διεξήχθη στη χώρα μας από Ενδοκρινολόγους του Θεραπευτήριο Metropolitan και του Ευγενιδείου Θεραπευτηρίου όπου βρέθηκε ότι:
–σε 291 ασθενείς που δεν είχαν σαφώς τεκμηριωμένο λόγο λήψης αγωγής (θυρεοειδεκτομή, κύηση κλπ) η χορήγηση αγωγής με θυροξίνη ήταν απαραίτητη μόλις στο 40% των ατόμων.
Μάλιστα, φάνηκε ότι η ηλικία, το βάρος, η διάρκεια λήψης αγωγής, η δόση, η παρουσία θετικών αντισωμάτων θυρεοειδούς και ο όγκος του αδένα δεν σχετίζονταν με την ανάγκη συνέχισης της αγωγής.
Στη χώρα μας υπολογίζονται περίπου σε 700.000 τα άτομα που λαμβάνουν θυροξίνη.
Ο κ. Λιβαδάς επεσήμανε την αναγκαιότητα επαναξιολόγησης χορήγησης αγωγής σε άτομα που δεν έχουν σαφή λόγο λήψης αγωγής σύμφωνα με τις ισχύουσες κατευθυντήριες οδηγίες.
Τόνισε δε ότι οι πλέον κατάλληλοι για τη λήψη αυτής της θεραπευτικής απόφασης είναι οι Ενδοκρινολόγοι της χώρας.
