Νέα επιστημονική μελέτη ρίχνει φως σε ένα από τα πιο ευαίσθητα και λιγότερο κατανοητά πεδία της ιατρικής και της ψυχολογίας: τις ονειρικές και οραματικές εμπειρίες ανθρώπων στο τελικό στάδιο της ζωής τους.
Σύμφωνα με τη New York Post, η έρευνα πραγματοποιήθηκε από επιστημονική ομάδα του Azienda USL–IRCCS di Reggio Emilia στην Ιταλία, ενός φορέα που δραστηριοποιείται στην κλινική και ερευνητική ιατρική με έμφαση στην παρηγορητική φροντίδα.
Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Death Studies, το οποίο ειδικεύεται στη μελέτη του θανάτου, της απώλειας και των ψυχολογικών διεργασιών που τα συνοδεύουν.
Η μελέτη δεν βασίστηκε σε άμεση εργαστηριακή παρακολούθηση ασθενών, αλλά σε καταγραφές και παρατηρήσεις που συνέλεξαν 239 επαγγελματίες υγείας, μεταξύ των οποίων γιατροί, νοσηλευτές, ψυχολόγοι και εθελοντές που εργάζονται σε μονάδες παρηγορητικής φροντίδας.
Μέσα από αυτές τις μαρτυρίες αποτυπώθηκαν επαναλαμβανόμενα μοτίβα στις εμπειρίες ανθρώπων που βρίσκονταν κοντά στο τέλος της ζωής τους.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, πολλοί ασθενείς αναφέρουν έντονα και ζωντανά όνειρα, κυρίως κατά τη φάση REM του ύπνου.
Ένα από τα πιο συχνά μοτίβα είναι η επανένωση με αποθανόντα αγαπημένα πρόσωπα, εμπειρία που συχνά συνοδεύεται από συναισθήματα ηρεμίας και αποδοχής.
Σε χαρακτηριστικό παράδειγμα, ασθενής ανέφερε ότι είδε τον σύζυγό της να της λέει «σε περιμένω».
Παράλληλα, καταγράφονται συμβολικές εικόνες που σχετίζονται με «μετάβαση», όπως έντονο φως, πόρτες που ανοίγουν, σκάλες ή μονοπάτια.
Σε άλλη περίπτωση, ασθενής περιέγραψε όνειρο όπου ανέβαινε προς μια φωτεινή ανοιχτή πόρτα, εικόνα που οι ερευνητές συνδέουν με ψυχολογική προετοιμασία για το τέλος της ζωής.
Δεν απουσιάζουν και οι πιο ήρεμες ή παρηγορητικές εικόνες, όπως τοπίο με θάλασσα και ζώα.
Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις καταγράφονται και δυσάρεστα ή τρομακτικά οράματα, τα οποία οι ειδικοί συνδέουν με φόβο, εσωτερικές συγκρούσεις ή δυσκολία αποδοχής της κατάστασης.
Η επικεφαλής της μελέτης, Elisa Rabitti, τονίζει ότι πολλοί ασθενείς διστάζουν να μιλήσουν για αυτές τις εμπειρίες, φοβούμενοι ότι μπορεί να θεωρηθούν σύγχυση ή παραίσθηση.
Ωστόσο, οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για ένα συχνό και σημαντικό φαινόμενο που μπορεί να προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για την ψυχολογική κατάσταση στο τέλος της ζωής.
Παρότι το φαινόμενο παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξήγητο, η μελέτη – που θεωρείται από τις σοβαρότερες και πιο έγκυρες που έχουν γίνει- καταλήγει στο ότι οι εμπειρίες αυτές αποτελούν ένα ουσιαστικό κομμάτι της ανθρώπινης διαδικασίας του θανάτου, το οποίο αξίζει περαιτέρω επιστημονική διερεύνηση και προσεκτική κλινική προσέγγιση.
